Toronto Mass Meeting to Stop Ford’s Cuts – Sept 10/11

Saturday, September 10
1:00pm – 4:00pm
Dufferin Grove Park
875 Dufferin, just north of College
Toronto, ON

Toronto Stop the Cuts Network

12pm: Refreshments
1pm – 5pm: Meeting

Toronto Stop the Cuts is calling for a mass meeting on Sep 10th. The idea is simple: Torontonians meet in the park and lay out a People’s Declaration – a clear set of demands to deliver to City Hall. Then we all show up at City Hall on September 26 and 27 to make sure that are these demands are met when council votes …on the future of our city.

People across Toronto are mobilizing to save our city from Ford’s cuts. We’ve been part of marathon deputations, thousands of us have signed petitions, filled out surveys, written letters, held meetings and called our councilors. Yet the Brothers Ford continue their attacks. On September 26 and 27, city council will be voting on cutting services, hiking user fees and laying off workers. We need public pressure – creative actions and mass mobilizations – to stop these cuts. Now is the time for people across the city to come together to plan our fight back for this fall and beyond!

Come out on September 10th, in groups, or on your own!
Together we can win the fight against Ford’s cuts and take back our city.

The agenda and a draft declaration will be sent out shortly. Join us on Facebook, follow us on Twitter or email us for updates. Fill out http://bit.ly/TorontoPeoplesPoll.

* Free Refreshments/Food
* On-site Childcare available
* TTC tokens available
* ASL-English Interpretation will be available
* Language interpretation available (languages to be announced)

Organized by the Toronto Stop the Cuts Network, a group of community organizations and concerned individuals who are fighting to stop cuts to our city services. Our demands:
:: Stop the Ford cuts!
:: More city services for all!
:: No handouts to cops and corporations!

For more information or to endorse this meeting, please contact tostopthecuts@gmail.com.

http://www.torontostopthecuts.com/
http://www.facebook.com/stopthecuts
http://www.twitter.com/tostopthecuts

Endorsed by: PARC, CUPE Ontario, CUPE local 416, AIDS Action Now, Greater Toronto Worker’s Assembly, Youth for Socialist Action, Socialist Action, Ontario Region of the Public Service Alliance of Canada, Teach2Learn, Coalition Against Psychiatric Assault, Common Cause, New Socialist, OCAP, NOII – TO, Health for All Jane Finch Action Against Poverty, Community Solidarity Network, Barrio Nuevo
.
.

Lesbian Author Farzana Doctor launches new novel – Vancouver July 26/11

Join us for a book reading, Q&A and signing with
Farzana Doctor
Author of ‘Stealing Nasreen’ and ‘Six Metres of Pavement’
Tuesday, July 26
7:00pm – 9:00pm
Little Sister’s Book & Art Emporium
1238 Davie Street
Vancouver, British Columbia

Free
Everyone welcome
Books for sale

Farzana Doctor is a Toronto-based author and the recipient of the Writers’ Trust of Canada’s prestigious Dayne Ogilvie Grant for an emerging gay Canadian author (2011). Her first novel, Stealing Nasreen, received critical acclaim and earned a devoted readership upon its release in 2007. She is currently touring her second book, Six Metres of Pavement (Dundurn 2011), which Publishers Weekly has praised as “..a paean to second chances.” In her spare time, she provides private practice consulting and psychotherapy services and is a co-curator of the Brockton Writers Series. www.farzanadoctor.com

Watch the book trailer
http://www.youtube.com/

View Farzana’s interview
http://www.youtube.com/watch?v=WYx3TZAtNIU&feature=related

Synopsis
Ismail Boxwala made the worst mistake of his life one summer morning twenty years ago: he forgot his baby daughter in the back seat of his car. After his daughter’s tragic death, he struggles to continue living. A divorce, years of heavy drinking, and sex with strangers only leave him more alone and isolated.
But Ismail’s story begins to change after he reluctantly befriends two women: Fatima, a young queer activist kicked out of her parents’ home; and Celia, his grieving Portuguese-Canadian neighbour who lives just six metres away. A slow-simmering romance develops between Ismail and Celia. Meanwhile, dangers lead Fatima to his doorstep. Each makes complicated demands of him, ones he is uncertain he can meet.
http://www.dundurn.com/books/six_metres_pavement

From Trikone Vancouver
Information provided by Randeep Purewall.
.

Call for Submissions: ‘What is Toronto?’

Introducing… a website for a book I have yet to write.

The book is about Toronto, as you know. And the website, which is a collaboration with Patrick Davidson, is designed as a means for me to talk to people about the City.  By sharing excerpts from interviews I’ve been doing, and by eliciting comments and contributions from others.

When  I was sent on a publicity tour across Canada with my book on Emily Carr, I was thunderstruck by the stories and anecdotes people in the audience came up with. There lay a gold mine of material, I marvelled. And that prompted me to think I should perhaps have done the tour before writing the book.

www.whatistoronto.ca is my attempt to do the tour before writing the book — to invite participation in the project from people I don`t know. And those who I do know.

I’d love to know what you think of the site. So take a look. Leave a comment. Pass it on. http://www.whatistoronto.ca/ 

Susan Crean, Author
screan@sympatico.ca
.
.

‘Skeena: a Woman Beyond Borders سکینہ: سرحداں توں پار دی عورت’ Review by Surjeet Kalsey

Presented by Surjeet Kalsey at the launch of novel ‘Skeena’ by Fauzia Rafique (Libros Libertad, 2011) in Surrey on April 9, 2011

سکینہ: سرحداں توں پار دی عورت
(فوزیہ رفیق دا ناول “سکینہ”)
ریویو: سرجیت کلسی

فوزیہ رفیق دے ناول “سکینہ” نال میرا رشتہ بہت پرانا ہے کوئی ویہہ پنجھی سال پہلاں جدوں میں فوزیہ نوں اک کانفرنس تے ٹورانٹو ملی سکینہ ناول اودوں دا ہی لکھیا جا رہیا سی۔ اس دے کانڈ ہولی ہولی وگست ہوندے گئے تے ہن آخری روپ وچ ساڈے ہتھاں وچ پہنچیا ہے۔ ناول دی شروعات مادھو لال حسین دی اس کافی نال بہت ہی خوبصورت ڈھنگ نال ہوندی ہے اتے کافی دی ہر سطر ناول دا اک کانڈ ہو نبڑدی ہے:

جھمے جھم کھیڈ لے منجھ ویہڑے، جپدیاں نوں ہر نیڑے
ویہڑے دے وچ ندیاں وگن، بیڑے لکھ ہزار
کیتی اس وچ ڈبدی ویکھی، کیتی لنگھی پار
اس ویہڑے دے نو دروازے، دسویں قلف چڑھائی
تس دروازے دے محرم ناہی، جت شوہ آوے جائی
ویہڑے دے وچ آلا سوہے، آلے دے وچ تاکی
تاکی دے وچ سیج وچھاواں، آپنے پیا سنگ راتی
اس ویہڑے وچ مکنا ہاتھی، سنگل نال کھہیڑے
کہے حسین فقیر سائیں دا، جاگدیاں کوں چھیڑے
(مادھو لال حسین لاہور، ١٥٣٩-١٥٩٩)

بھاگ (١) منجھ ویہڑے (پنڈ ١٩٧١)، سماں “لوڈھے ویلے”،” نماشیں” تے اگلا پاٹھ “رات” ہے۔
بھاگ (٢) مکنا ہاتھی (لاہور ١٩٨١)، جس وچ “میلہ” تے میلے وچ محبوب نوں ملن دا تصور –
رات ویلے محبوب نوں ملن جاندیاں ہولی ہولی تر کدھرے تیری پازیب دی آواز توں لوکاں نوں خبر نہ ہو جائے؛ “اگلے دیہاڑے” دیکھی جائے گی کیہ ہوندا اے تاں جاں فیر “کنڈھے رہی کھلو” ١٩٨٢ دا واقعہ ہے۔

بھاگ (٣) سنگل نال کھہیڑے (ٹورانٹو ١٩٩١) دی “سویر”؛ ٹورانٹو دی “رات” تے ٹورانٹو دے ہی “سرگی ویلے” ساریاں گھٹناواں دا پسار پیکا گھر پاکستان، تے سوہرا گھر ٹورانٹو دا بہت نیڑے دا آلا دوالا ہے جس نال سکینہ دا کوئی واسطہ نہیں پیا ہووے۔ ملک بدلن نال اوہ سماج اوہ دھارناواں اوہ وطیرے تاں نہیں نہ بدلدے، جویں دے تویں ہی رہندے ہین، تے عورت دا درجہ وی اوہی رہندا اے جو گھردیاں نے دتا ہوندا ہے؛ سماج تاں پچھوں آؤندا ہے۔

بھاگ (٤) جاگدیاں کوں چھیڑے (سرے ٢٠٠١) جس وچ “ناں” وچ کیہ پیا اے، ناں تاں کوئی وی ہو سکدا ہے پر ناواں دے بھلیکھے کئی وار زندگی دے اینے وڈے بھلیکھے ہو نبڑدے ہین کہ جیہناں چوں نکلنا مشکل ہو جاندا ہے تے کجھ اس طرحاں دیاں گھٹناواں واپردیاں ہین “اگ”، “رولا”، تے “میری کوئی تواریخ نہیں”۔

سکینہ دا پسار دو ملکاں پاکستان تے کینیڈا وچ وچردا وگسدا تیہہ سالاں دا برتانت حاضر ہے۔ اک بالڑی دیاں معصوم اکھاں آس پاس جو دیکھدیاں ہین تے اوس دے کن جو وڈیاں نوں کہندیاں سندے نے تے فیر اوس دی آپنی نرچھوہ پاردرشی سوچ اوہناں گلاں تے گھٹناواں نوں جس طرحاں گرہن کردی ہے اوس دا ویروے سہت بیان دلچسپ ہے۔ سکینہ روشن دماغ تے سوخم دل والی کڑی دی حیاتی دا روچک تے بے باک ورنن ہے۔ گھٹنا-در-گھٹنا چھوٹیاں وڈیاں گھٹناواں اک دوجی دا ہتھ پھڑی لڑی ہار تردیاں ہین جویں اک سین بعد دوجا سین آ جاندا ہے تے فلم اگے ودھدی جاندی ہے۔ ناول دی ایہہ ودھاء جتھے جیون-برتانت ہون دا بھلیکھا پاؤندی ہے اوتھے اک پاتر-پردھان ناول والے سارے گن سمائی بیٹھی ہے۔ جگیاسا پاٹھک نوں نال لے کے چلدی ہے، اگے کیہ ہووےگا دی چیٹک لاؤندی ہے، پاٹھک نوں انگلی لا کے سکینہ دوڑی جاندی ہے۔

سکینہ دی بولی دی روانگی تے پچھمی پنجاب دی گھیو-گھنی پنجابی پڑھ کے اک وکھری قسم دا احساس ہوندا ہے جس وچ موہ، جھڑک، اپدیش تے صلاح دا احساس ہندا ہے محاورہ شدھ پنجابی تے شبد-چون ڈاڈھی ڈھکویں تے کھچ پاؤ۔ بھا دا رعب داب لہجہ، اماں دا گھر دے ہور جیاں تے دبدبے والا، موہ والا تے سلاہیا لہجہ بولی توں ہی انوبھو ہوندا ہے۔

سکینہ دا وشا-وستو: عورت۔ عورت دا پیکے گھر وچ، عورت دا سوہرے گھر وچ تے سماج وچ درجہ/رتبہٰ سبھیاچارک تے روائتی پچھوکڑ وچ سکینہ عورت دا اک بمب بن ابھردی ہے؛ جس بارے پیکیاں دے سوہریاں دے، تے سماج دے (ہینکڑ جاں اونر والے)، وچار جاں وچاردھارا تے دھارنواں دا کچا-چٹھا پیش کردی ہے۔ اوس دی بولنی، کہنی، رہنی، کرنی تے انسکھاوے ورتاریاں تے کنتو کرن دی سمرتھا نوں جو کھنڈھا کرکے رکھدے ہین کیونکہ اوہ اک عورت ہے جس دا رول حداں وچ رہنا ہے، ایتھوں تک کہ دند کڈھ کے ہسن دی وی مناہی ہے۔ ناول وچوں اگے دو بند پیش کردی ہاں ایہہ دو سین ہین جو پیکیاں دے پیار دیاں موہ دیاں ریشمی تنتاں وچ نوڑی سکینہ وڈی ہوندی ہے

١٩٨٢ وچ جدوں “کئی سیاسی پارٹیاں دے لیڈراں نوں گھر-بندی دا پتہ ہونا اے۔ سرکار کسے نوں اوہدے گھر وچ قید کردی اے، اخباراں وچ خبراں لگدیاں نیں، لوکی لیڈر نوں آزاد کراؤن لئی سرکار تے زور پاندے نیں۔ اوس لیڈر تے اوس پارٹی دا مل ودھ جاندا اے۔

“پر میں، آودے بھا تے ماں جی دی گھر-بندی وچ بس اک اینجہی زنانی آں جیہنوں آودے آپ نوں درست کرن دی لوڑ اے۔نہ اخبار وچ خبر آئی اے، نہ کسے نے میری آزادی لئی کسے نوں کجھ آکھیا اے، تے نہ میرا مل ودھیا اے۔

“ایہہ قیدن سوہنا پاؤندی، چنگا کھاندی تے سانبھ کے رکھی جاندی اے۔ اک گھر دی اتلی منزل تے اک بیڈ تے باتھ اے، کمرہ شاہی قلعے دیاں کئی کوٹھڑیاں توں وڈا ہونا اے۔ روز سویرے ساڈھے چھ وجے چاندی دی ٹرے وچ ناشتہ آ جاندا اے۔ قیدن ست وجے توڑی آودے چار سادی کاٹن دے سوٹاں وچوں اک پا کے تیار ہندی اے۔ نماز پڑھ، قرآن شریف دے تیہاں پاریاں وچوں اک پڑھنا شروع کردی اے۔ اوہ پارہ دس یاراں وجے توں پہلوں ختم ہو جاندا اے، کیدن اوہنوں ولاء پڑھدی اے، اس واری اردو وچ۔”

پیکیاں دے گھر وچ سانبھ سانبھ کے رکھی جاندی چیز وانگ عورت جد اچانک بیگانے گھر تور دتی جاندی ہے پتی دے گھر اودوں نو-ویاہی اتے اوتھوں دے نیم لاگو کر دتے جاندے ہن؛ سکینہ دی شادی کینیڈا دے اک رجے پجے گھر دے آدمی نال کر دتی جاندی ہے تے سکینہ ہن آپنا ملک چھڈ بیگانے ملک تے بیگانے گھر وچ نواز کردی ہے اجے اوس نوں اوتھوں دے ماحول وچ انکولن وی نہیں ہون دتا جاندا کہ میہنے طعنے تے کھروا ورتاؤ پہلاں ہی شروع ہو جاندا ہے۔ نویں ووہٹی دا چاء کدھرے اڈ پڈ جاندا ہے صرف اینا ہی واسطہ رکھیا جاندا ہے کہ گھر وچ اک عورت لیاندی گئی ہے جس دا فرض بندا ہے کہ اوہ باقی دے سارے جیاں دی خدمت کرے، جے کوتاہی کردی ہے تاں اوس نال جو سلوک کیتا جاندا ہے اوس دا دل-ونوا بیان ہے ٹورانٹو دا پتی دا گھر:

“لوکاں شور پایا ہویا اے، کوئی مینوں کھچ کے کھلاردیاں کہندا اے “گیٹ اپ سلٹ، اٹھ کنجری”!  کھلوندیاں ڈھڈ وچ پیڑ دا گھسن وجدا اے، آندراں پنجر نوں وجدیاں نیں، میں کبی ہو جانی آں۔ کوئی وال دھرو کے سدھیاں کردا اے، متھا کسے موڈھے دے ہڈھ وچ وجدا اے؛ گمڑ دیاں وسمدیاں چنگاں مچ پیندیاں نیں۔

“احتشام مینوں قالین تے چھکدا کچن دے فرش تے لیا سٹدا اے۔ ٹائیلاں ابھر کے میرے منہ تے وجدیاں نیں’ ممی جی نے ایہہ کیویں سوچیا کہ برینڈا ایہناں نوں ادھو-ادھ کر لگی اے؟ ٹائیلاں دور جان لگ پئیاں نیں، کوئی مینوں کھلاردا پیا اے۔

“وھاٹ دا فک از دس؟ اوہ میرا سر مائیکروویو وچ تن دیندا اے۔ ناساں  کچے چکن دیاں بوٹیاں وچ کھبھ کے پھیپھڑیاں نوں سڑے لہو دی ہواڑ نال بھر دیندیاں نیں۔

“تے ایہہ؟” اوہ مینوں گھسیٹ کے چلھے کول لے جاندا اے، دیگڑی دا ڈھکن چا، دھون تے ہتھ رکھ، میرا منہ وچ واڑ دیندا اے۔ گچی پیڑ دا شکنجہ، سر کھوہی دا ڈول، دماغ وچ سڑے لہو دی بوٰ ۔

“تیری ایہہ جرأت؟ توں میری ماں نوں بھکھیاں ماریں؟” کوئی مینوں ٹائیلاں تے پٹکاندا اے، وکھیاں فرش تے وجدیاں نیں، “کسے دی ماں تے نہیں مر گئی اے؟”

توں (عورت، اک بیوی) آپنے آپ نوں سمجھدی کیہ ایں؟ جویں سکینہ صرف اک نوکرانی ہووے تے صرف ممی جی دی تیمارداری تے سیوا لئی لیاندی گئی ہووے جویں اوس دا آپنے پتی احتشام نال کوئی دور دا وی واسطہ نہ ہووے اوہ صرف آپنی ممی جی دا تابعدار پتر ہووے تے ماں لئی نوکرانی توں کم کرواؤنا اوس دا دھرمی فرض ہووے؛ پرمپراوادی پتر دا فرض۔

خیر کہانی اگلے پڑ ول جاندی ہے۔ اینی کٹ مار کھا کے سکینہ جدوں رڑھدی کھڑدی گھروں نکل جاندی ہے تے اڈا دتا جاندا ہے کہ اوہ آپنے بوائے-فرینڈ نال بھج گئی اے آپنی عزت تے آنر بچاؤن لئی عورت دی عزت تے آنر نوں مٹی وچ ملا دتا جاندا ہے جویں اوس دی نہ کوئی عزت ہے نہ کوئی آنر۔ تے عام جنتا نوں کیہ؟ اوہناں دی سوچ پرم پراں دے سنگلاں وچ جکڑی سوچ اس توں اگے جا ہی نہیں سکدی تے اوہ سچ من کے عورت نوں بھنڈن لگ پیندے ہین۔ عورت اتے ہوندے تشدد دا مدعا سماج وچ بدل دا غبار بن کے رہ جاندا ہے؛ پیڑت دی حالت دھندلی کر دتی جاندی ہے تے تصویر کجھ اس طرحاں پینٹ کیتی جاندی ہے کہ لگے عورت قصوروار ہے۔ایہی کارن ہے کہ اجے وی آپنے پنجابی/بھارتی بھائی چارے وچ عورتاں/ماواں/دھیاں دے قتل پتیاں/باپاں ولوں کیتے جان دیاں خبراں آئے دن سنن نوں ملدیاں ہین۔ جدوں دوشی چارج کیتے جاندے ہین کیس کورٹاں وچ جاندے ہین تاں بچاء پکھ وچ قتل کیتیاں عورتاں اتے بدکاری دے دوش لا کے اوہناں دے قتل جسٹی فائی کیتے جاندے ہین۔گھناؤنے جرم کرن توں بعد وی دوشی آپنے ورتارے دی ذمہ واری عورت دے سر ہی مڑھ دیندے ہین۔

برینڈا دی مدد نال تے اک پنجابن بلوندر نال ہوئی جان پچھان صدقہ سکینہ ٹورانٹو توں بی سی صوبے دے شہر سرے آ جاندی ہے۔ جتھے اوہ ذکر کردی ہے کہ پچھلے دساں سالاں وچ پہلی وار اوس نوں آزاد آسمان تھلے ساہ لین دا احساس ہوندا ہے تے کینیڈا وچ آؤن دے دس سال بعد پہلی نوکری فارم ورکر دے طور تے ملن دا خوشی بھریا احساس اوس نوں باوری بنا دیندا ہے حالانکہ اوس نوں پتہ ہے کہ اوس دے بھا تے ماں جی نوں ایہہ کم پسند نہیں ہونا۔ ایتھے ہی فارم تے اوس دی ملاقات فارم دے مالک اقبال نال ہوندی ہے۔آس دی اک نویں کرن جاگدی ہے۔

سکینہ نوں لگدا ہے کہ اقبال اک بہت ہی سمجھدار تے ودھیا انسان ہے اتے اس اک خاص پاردرشی درشٹی ہے جس وچ ایہہ سبھ کجھ سنچت ہے:درد نوں سمجھن دا احساس تے شدت نال پیار کرن، کسے دا دکھ سن سکن تے ہر کسے پرتی ستکار ہے۔شبداں دی روح (ارتھاں) نوں سمجھن دی یوگتا ہے، بھاوکتا ہے جو بے شک عورت ہون دا گن ہے (جو کسے کسے وچ ہی ہوندی ہے)، حق انصاف دی سنجیدگی، نیتکتا دے اصولاں دی سوجھی ہے، صبر، سنتوکھ، سہنشیلتا۔ پیارے دے ہلار نے اوس دے سارے سوخم بھاو جگا دتے ہین تے اوس نوں اقبال وچ اوہ سارے گن دکھائی دے رہے ہن- کوملتا، ویدنا، سمندروں ڈونگھا ویدنا بھریا دل ہے تے جو پیار دے قابل (سچجا) ہے جو اوس دی زندگی دی ہاری ہوئی بازی مڑ توں جتا سکن دی شکتی رکھدا ہے۔ سکینہ نوں اقبال دا ملنا کجھ اس طرحاں دی مڑ-سرجیتی دا احساس دے دیندا ہے؛ اوس نوں چڑھدی جوانی دا پیار “اچا متھا” چیتے آ جاندا ہے۔ بے شک آپا نچھاور کرن والی عورت اک وار آپنا سبھ کجھ دل و دماغ، موہ پیار تے ضمیر دی سچمتا نال ارپن کر دیندی ہے بھانویں اوہ چھن-بھنگری ہو جاوے اس دا غم نہیں کردی۔

سکینہ دا پاتر آس پاس دی سوجھی تے آپنے عملاں دا آلے دوآلے تے پیندے اثر توں واقف تے چیتن شخصیت ہے -آلے دوآلے دا خیال رکھن دی سوجھی دانی سبھاء (ماں جی وانگراں)، بولن والے شبداں دا احساس ہے، دوسرے دے بولے شبداں دا صحیح ہنگارا بن جان دی سمرتھا ہے۔عورت اجیہی زندگی دی کامنا کردی ہے فیر اوس دی کامنا اوس نوں سماج دی دلدل وچوں کڈھن توں اسمرتھ کیوں رہندی ہے۔اوس دے پیار نوں پاپ تے اوس دی شخصیت نوں بھنڈیا جاندا ہے سکینہ لئی اقبال اوہ ربی روپ بن کے آیا جس نے اوس دے زخماں تے مرہم دا کم کیتا پر آس پاس وچردے فارماں وچ کم کرن والے ورکر جدوں سکینہ تے آوازے کسدے تاں “سلٹ” کہندے اوس دا جرم صرف ایہہ سی کہ اوس نے اقبال نوں جی-جانو پیار کر لیا سی۔

سماں بدلدا رہندا ہے ملک بدل جاندے ہین پر روڑیھوادی وچاردھارا تے جس طرحاں دا ورتاؤ عورت نال ہوندا ہے، جاں کیتا جاندا ہے اس وچ تبدیلی آؤندی نظر نہیں آؤندی۔ عورت دی ہونی نہیں بدلدی۔ ہاں، اوس در-وہاری ماحول نوں چھڈ کے کتے ہور چلے جانا، سرکھیا گھر وچ پناہ لے کے کینیڈا ورگے ملک وچ پراپت سہولتاں تے سپورٹ ورکراں دی مدد نال آپنی زندگی نوں مڑ کے جیون دا یتن کرن دا سنیہا ابھر کے ساہمنے آؤندا ہے، ایہی سنیہا پچھلے سال چھپے ناول “بلیک اینڈ بلو ساری” وچ وی ملدا ہے۔ عورت دی آپنی وتھیا نوں لوکاں ساہمنے پیش کرنا تے در-ووہاری موہل وچ دکھ-درد دا جیون کٹ رہیاں عورتاں لئی بھرپور تے شکتی شالی سنیہا ہے، مثال ہے جے میں دلدل چوں ابھر سکدی ہاں تے تسیں وی ابھر سکدیاں ہو ہمت کرو، پہلا قدم چک لوو، دہلیز توں پیر باہر پا کے تاں دیکھو، دنیا بدل جائے گی۔کیہ سچ مچ دنیا بدل جاوے گی؟ بہت شکتی شالی سنیہا ہے۔پر عورت نوں چوکھٹ چھڈن سار ہی جو مل تارنا پیندا ہے اوہ سکینہ دے آخری چیپٹر “میری کوئی تواریخ نہیں” وچ سپشٹ ہو جاندا ہے عورت دل و دماغ تے ذہنی طور تے ٹٹ جاندی ہے۔

“کول آودا اج وی اے تے لنگھیا کل وی۔ دوواں وچ ماں جی، بھا تے منحوس جینو ویہنی آں۔اوہ مینوں آودے دند نہیں وکھاندے۔ اوہناں دے دند ہیگے نے؟ میں کول ہو کے ویہنی آں۔ ماں جی نماز پڑھدے پئے نے؛ بھا حقہ پیندا پیا اے، تے جینو آودا منہ پیلی چنی وچ ولیٹی پئی اے۔ کئیاں دے مکھ چیتے نہیں آندے۔ ہالی توڑی میں اقبال تے گامو دا فرق نہیں پچھانیا۔”

ناول دے اخیر تے جو گھٹناواں واپردیاں ہین اقبال دا قتل تے پتہ لگنا کہ اقبال تاں اوس دے بچپن ویلے دا اوہی گامو ہے جو آپنی عورت نوں مار کے فرار ہو گیا سی؛ تے نال ہی سکینا دا اتوادیاں نال سنبندھ ہون دے شک دے گھیرے وچ آ جانا تے پولیس دا پہرہ ایہہ سبھ کجھ سوچ کے سکینہ نوں اک وار آپنا مانسک توازن گواچ گیا لگدا ہے جدوں سکینہ آپنے آپ نوں کہندی اے -“میری کوئی تواریخ نہیں، میری کوئی کہانی نہیں، میرا کوئی ناں نہیں” میں آودے آپ نوں چیتے کرانی آں۔

جدوں میں سکینہ دا سارا کھرڑا اس دی شاہ مکھی توں گورمکھی وچ اتارے توں بعد سکرپٹ دے پروف پڑھن لئی کر رہی ساں اس دا اک اک ورقہ اک اک سطر میں پڑھدی جا رہی ساں تے سکینہ اک سرحداں توں پار دی عورت ہو میرے ساہمنے اجاگر ہو رہی سی۔ سکینہ نہ پاکستان دی اے، نہ بھارت دی نہ انگلینڈ دی نہ کینیڈا دی سکینہ ہر اوس عورت دی دیہہ من تے ذہن تے ہنڈھائی حیاتی دا سجیو بمب ہے، ہر اوس عورت دی کہانی ہے جو پرم پرا دیاں سنگلاں وچ جکڑی پیدا ہوندی ہے تے جکڑی ہی دنیا نوں چھڈ کے جان توں پہلاں آپنے آپے دی غلام ستھتی تے کنتو کرن دی جرأت کردی ہے، بندھن مکت جیونا چاہوندی ہے تے اک آزاد سوے-مان والے ویکتی دی ماند ہی دنیا توں جانا چاہوندی ہے۔سکینہ کسے طریقے بچ جاندی ہے۔ تے جو عورتاں بچ جاندیاں ہین اوہ سماج دیاں ساریاں عورتاں نوں آپنی مثال دے کے دسنا چاہوندیاں نیں کہ جے تسیں بچ سکدیاں ہو تاں بچ جاؤ بھاویں گھر ہی کیوں نہ چھڈنا پوے، تے سکینہ اک مثال ہے۔پر ہزاراں سکینہ گھراں دے تشدد دی بلی چڑھ گئیاں نیں تے بلی دے رہیاں نیں تے بچ نہیں سکدیاں، اوس پرم پراوادی ماحول توں نکل نہیں سکدیاں، دنیا دا ڈر، رشتے داراں دا ڈر، کیہ کرن گیاں کتھے سر لکاؤن گیاں؟

قانون بدل گئے، عورتاں نے چلن بدل لئے، سہائتا مہیا ہو گئی، پر نہ پرم پرا دیاں لیہاں بھریاں نہ روڑیھوادی سوچ، نہ عورت پرتی دھارناواں ہی بدلیاں۔ سماجک سوچ تے ورتارا بدلن دی پکی نشانی ایہہ ہووے گی جس دن عورت نوں اک انسان سمجھ کے اوس نوں برابر دی عزت تے ستکار دتا جائےگا، اوس نوں گھٹیا درجے دی جاں نوکرانی دے طور تے نہ ورتیا جائےگا تے کسے عورت نوں مجبور ہو کے بدسلوکی دا ماحول چھڈن لئی ننگے-پیریں، سیت ادھی راتیں، نکے نکے بالاں نال آپنی چوکھٹ نہ چھڈنی پئے گی۔کسے باپ نوں آپنی کنجک دھی صرف آنر لئی بلی نہیں چڑھاؤنی پئے گی نہ ہی کسے پتی نوں اپنے بے لگام کرودھ دا شکار آپنی پتنی نوں بناؤنا پوے گا اوس دن ایہہ سماج رہن یوگ ہووےگا۔

سکینہ دی آمد کینیڈا دے پنجابی ساہت وچ نگھر وادھا ہے فوزیہ رفیق دی دلوں دھنوادی ہاں تے مبارک باد دیندی ہاں کہ سکینہ نے سماج نوں اک وار فیر جھنجوڑ کے جگاؤن دا جتن کیتا ہے۔

First published in Gurumukhi by Indo Canadian Times from Surrey BC in May 2011

View a partial presentation of this review by Surjeet Kalsey on YouTube

 Introduction to Surjeet Kalsey

Visit Surjeet’s blog

Read more Skeena reviews at Skeena Blog

Buy Skeena Online

.

.

Watch tonight’s Jean Chrétien rally live online‏

Federal Election Canada 2011: A Liberal Party of Canada Announcement

It’s your chance to be a part of history — and rise up for Canada with Liberals coast-to-coast-to-coast.

Jean Chrétien will be joining me for a Rise Up for Canada Rally tonight in Toronto, and we’ll be streaming the event live online for all to see.

You can tune in to watch on Facebook at 8pm EDT at http://lpc.ca/chretienlive.

Don’t worry, you don’t need a Facebook account to follow along. But if you do have one, you can comment, and join the conversation with Canadians tuned in from all across the country.

Jean Chrétien is one of the great Liberal heroes of our time. And he is an inspiration to us all. I know we will draw great strength from his words as we gear up to fight harder than ever in the coming days.

Because we Liberals are proud. Our history is proud. And we believe passionately in our vision, in our candidates, and in the commitment of our team, down to every last volunteer and supporter.

Let’s show the country that the Liberal Party is energized and ready for election day.

It’s time to put an end to the Harper regime, and bring progressive, responsible government back to Ottawa.

RSVP for a reminder at http://lpc.ca/chretienlive and see you online at 8pm EDT.

Thank you.
Michael Ignatieff

PS. If you happen to be in Toronto, please join us in person instead!

National Office
Liberal Party of Canada
81 Metcalfe Street, Suite 600
Ottawa, Ontario
K1P 6M8
Phone : (613) 237-0740
Fax : (613) 235-7208
email : info@liberal.ca
http://www.liberal.ca/

Version française
Écoutez le ralliement avec Jean Chrétien sur Facebook ce soir

Voilà le moment d’entrer dans l’histoire – et vous rallier pour le Canada avec des libéraux à travers le pays.

Jean Chrétien se joindra à moi de soir pour « Debout pour le Canada », un ralliement à Toronto diffusé en direct en ligne.

Vous pourrez écouter l’événement sur Facebook à 20:00 HAE au http://lpc.ca/chretienendirect.

Ne vous inquiétez pas, vous n’avez pas besoin d’un compte Facebook pour suivre la diffusion. Mais si vous en avez un, vous pouvez partager vos commentaires et vous joindre à la conversation avec des Canadiens à travers le pays.

M. Chrétien est un des grands héros libéraux modernes. Il nous inspire tous. Je sais que nous tirerons beaucoup d’énergie de ses propos ce soir alors que nous nous préparons pour la lutte des prochains jours.

Nous sommes fiers d’être des libéraux. Nous sommes fiers de notre histoire. Nous croyons passionnément dans notre vision, dans nos candidats et dans l’engagement de notre équipe jusqu’au dernier bénévole.

Montrons à tout le pays que le Parti libéral est énergique et prêt pour le jour de l’élection.

C’est le temps de mettre fin au régime Harper et de ramener un gouvernement progressiste et responsable à Ottawa.

RSVP pour un rappel dès maintenant au http://lpc.ca/chretienendirect et au plaisir de vous voir en ligne à 20:00 HAE.

Merci.
Michael Ignatieff

P.-S. Si vous serez à Toronto, n’hésitez pas à vous joindre à nous.

Bureau national
Parti libéral du Canada
81, rue Metcalfe, bureau 600
Ottawa, Ontario
K1P 6M8
Téléphone : (613) 237-0740
Télécopieur : (613) 235-7208
Courriel : info@liberal.ca
http://www.liberal.ca/fr/
.
.

Toronto Liberals arrest people’s 11-member delegate

Instead of listening to the message brought to them by a people’s delegate, Ontario’s Liberal government chose to arrest the whole delegation.

Eleven Toronto activists were arrested Wednesday for voicing concerns against Special Diet cuts. Organized by Ontario Coalition Against Poverty (OCAP), the rally was held to support citizens on social assistance that are facing health/nutrition issues, and to demand that welfare rates be raised 55% to bring them back to what they were before 1995 when Harris Government moved to reduce them.

It was a peaceful demonstration supported by over 300 people who decided to send an 11-member delegation to Liberal Party in Toronto to deliver what they called an ‘invoice’ listing the money snatched away from people on welfare, and to show the impact Special Diet benefit cuts is likely to have. But in an unexpected and uncalled for action, the police was brought in, and the delegates were arrested soon after entering Liberal Party offices. As well, debilitating remarks were hurled at protesters in wheelchairs.

Two activists were released yesterday. Nine spent the night in police custody. A protest meeting was held today at College Park Courthouse against this undemocratic police action. This happens days after the arrests of about 1000 people captured during G20/G8 demonstrations.

The activists and organizers of both G20 protest and this OPAC demonstration point out the direct link between G20/G8 policies and the ‘austerity’ measures now being introduced to reduce benefits to Canadians who may need them the most. During G20/G8 summits, the Biggies get together to form and agree on strategies that will increase their profits at the expense of less privileged people around the World. Toronto, Ontario or Canada are no exceptions.

The protesters have put forward the following demands:
– Immediate release of all people being held
– Dropping of all charges
And that
– Liberal government raise welfare rates by at least 55%

To support the demands and to defend arrested activists, contact OCAP
Media Contact: 416-826-4796

Ontario Coalition Against Poverty (OCAP)
10 Britain St. Toronto, ON M5A 1R6
416-925-6939
ocap@tao.ca
www.ocap.ca

Fauzia Rafique
gandholi.wordpress.com
frafique@gmail.com

Contact Uddari
uddariweblog@gmail.com
Facebook
facebook.com/UddariWeblog
Twitter
twitter.com/UddariWeblog
..

Punjabi MaaNboli and the Punjabis-3

Punjabi Literature Conferences

In the past couple of months, two national conferences on Punjabi literature have been announced in Canada, one to be held in Toronto in the Summer of 2009 and the other in Ottawa on the 16th tomorrow. I received information for both but could not get much out since the organizers had sent circulars in Gurumukhi alone.

First, it reminds me of my own inability to read Gurumukhi script, and prompts me to finish learning it in haste to overcome this ‘diversity barrier‘ of being a Punjabi. Second, and at the same time, it gives me the realization that this is not all that needs to happen to develop Punjabi language and literature in Canada.

Literary conferences are a great way of bringing people together to share new work, discuss issues faced by literary communities, and to reach consensus where needed. I am positive that the two conferences scheduled in Toronto and Ottawa plan to, and will, do that.

However, just as i have to keep impressing upon some White Canadians that the term ‘Canadian’ does not stand only for a ‘White Canadian’ person; so, i need to keep suggesting to some Punjabi event organizers to not use the term ‘Punjabi Literature’ to mean  ‘Punjabi Gurumukhi Literature’ or ‘Punjabi Literature in Gurumukhi script’; and, to not use the word ‘Punjabis’ only for ‘Sikh Punjabis’ or for ‘Punjabis of Sikh family origin’.

I do that not just because i am a non-Sikh Punjabi and can not read or write Gurumukhi but also because 60% of Punjabis the world over are NOT of Sikh orientation, and most of the published Punjabi literature is NOT written in Gurumukhi. Indeed, the first Punjabi literary work was written in Shahmukhi or Persio-Arabic script by a Muslim Punjabi named Baba Farid (1173-1265).

My suggestion to organizers of literary and cultural events would be to do either of the following:

– For Punjabi literature conferences that are catering only to Punjabis of Sikh orientation, please write ‘Gurumukhi Punjabi Literature’ instead of just ‘Punjabi Literature’.

– To claim that an event is dealing with ‘Punjabi literature’, a fair representation of Punjabi literary works in Gurumukhi, Shahmukhi and Devnagri must take place. The same holds true for representation of Punjabi authors of Christian, Hindu, Muslim and Sikh orientation; and, of corresponding communities and issues.

Before i finish, there are lighter things to discuss since the two conferences are generating some activity in areas where Punjabi literary communities have flourished; and, that includes Surrey and Vancouver, the (Lovely) Lower Mainland.

Here, i want to tell you The Story of Four Friends, three of whom are on a committee delegated with the task of deciding who is/was going to present papers on various issues of literary importance for one of the two conferences. The Three members of the committee met, and decided to send three papers to the conference from BC, and then proceeded to elect themselves as the three presenters.

The story does not finish here even when it is a powerful end.

The Fourth friend objected to it, and in return, was awarded with a fourth paper and another space for presentation at the conference.

I have objections to the process where presenters were ‘agreed upon’ and papers were ‘allocated’ by a three-member committee to its own three members. In other words, the three decision makers who were to send three representatives of BC Punjabi literary communities to a conference in Eastern Canada, ended up electing each other for representation by awarding the three papers to themselves. On top of that, the objections raised by the Fourth friend were not based on the critique of the process but spoke to the exclusion of an individual and another denominator; and so, was readily satisfied and silenced upon receiving the hand out.

My problems are with the process and not the people. In my view, all the four people well deserve to be at the conference to present their work and views but not in this way. Next time, please get others to nominate you or at least resist being the sole membership of a self-nominating decision-making committee.

As well, the first three and the fourth presenter all write in Gurumukhi, and all hail from Punjabi Sikh community. This in itself would be misleading for the participants of the conference in the East as it gives the impression that there are no Shahmukhi or Devnagri Punjabi writers in BC or that there are no Muslim, Hindu or Christian Punjabi writers in BC. My four friends are well aware that that is not the case.

If the purpose of the two conferences is to develop Punjabi language and literature than the conferences must be way more inclusive in representation than they are now or have been in the past.

In this, there are reasons other than the development of Punjabi language and literature that may help us to become inclusive. It is inevitable that public funds are accessed to organize national and international literary and cultural events, and because of it, the organizers and decision makers of such events must take responsibility to represent in diversity the communities they undertake to represent; and, to not view and define Punjabi communities in Canada from the standpoint of personal or single-group interests.

There is hope that the Punjabi Literature Conference in Ottawa tomorrow will address these issues of diversity in Punjabi language and literature; and, will decide upon a policy of outreach to and inclusion of Punjabi writers of all scripts, gender, abilities; and, of diverse religious, social and economic backgrounds.

I must also stress that such discrepancies are found in all communities where a section has more power or influence in relation to others. There are similar scenarios in Punjabi Muslim communities in Pakistan where such events are organized without assuring rightful representation, for example, of women, gay people, writers in rural areas, and non-Muslim Punjabi writers.

Also, living in Surrey (12.67% South Asians) for the past decade, i can not help notice the activities of organizations such as Surrey International Writers’ Conference (SIWC). Over 25% of Surrey’s ‘visible minority’ population is South Asian (Punjabi Sikh majority) yet the representation of Punjabi and South Asian writers in the SIWC has been none or negligible. See the presenting authors’ list for the SIWC 2008.

Now view one of the strongest reasons for this non-representation:

SiWC-team-photo

Surrey International Writers Conference (SIWC) sports an all ‘white’ organizing team in a multicultural city (46.1 ‘VM’), and year after year, produces a conference promoting English language writers of Anglo-Saxon origin while using public funds endowed to it by Surrey Board of Education through its Continuing Education program.

I wonder if the decision makers at Surrey Board of Education are aware of Surrey demographics, and if the mandate of the Board does include equality of representation when allocating public funds for literary and cultural development of the people of Surrey.

Also, the SIWC Team may not be aware of literary groups and organizations of Surrey Punjabi writers that are operating here for over thirty years, and of the fact that Surrey South Asian communities do have published authors in them.

If my expectations are unrealistic, the situation needs clarification from the SIWC, Continuing Education program and Surrey Board of Education.

Failing all else, my usual suggestion would be to at least change the name if not the essence of the Conference. Instead of just ‘Surrey International Writers’ Conference’ (SIWC), it could be ‘Surrey International White Writers’ Conference’ (SIWWC) or ‘Surrey International White English Writers Conference’ (SIWEWC).

I will not worry about the increased length of the proposed names and their abbreviations as to my estimation, it may not require much additional Continuing Education funding to implement a name change.

.

.

‘As of 2006, the population of surrey is 394,976, a 13.6 percent increase from the 2001 population. The foreign-born population is 150,235, constituting 30.28 percent of the city’s population. Visible minorities number 181,005 or 46.1 percent of the population, while Aboriginals constitute 1.9 percent of the population. [2]

‘As of 2006, visible minority groups in Surrey are as follows[3]:

• 27.5% South Asian

• 5.1% Chinese

• 4.2% Filipino

• 2.4% Southeast Asian

• 2.0% Korean

• 1.3% Black

• 1.1% Multiple Visible Minority

• 1.0% Latin American

• 0.5% Japanese

• 0.5% Arab

• 0.5% West Asian

• 0.2% Other Visible Minority’

http://en.wikipedia.org/wiki/Surrey,_British_Columbia

‘Newton has the largest population of all the city’s town centers, as well as the most ethnically diverse population; over half of the population is considered visible minority (predominantly Sikh)[1]. According to the 2001 census, the population of Newton was 91,595.’
http://en.wikipedia.org/wiki/Newton_Town_Centre

Fauzia Rafique
gandholi.wordpress.com
frafique@gmail.com

Contact Uddari
uddariweblog@gmail.com
Facebook
facebook.com/UddariWeblog
Twitter
twitter.com/UddariWeblog
..

Punjabi MaaNboli and the Punjabis-1

The PLEA Event: Need for Capacity Building

Celebrations for the 7th Mother Language Day included an event organized by Punjab Language Education Association (PLEA) in Surrey last month that presented a community panel discussion and a speech/song contest for young Punjabis.

It was a prideful pleasure for me to hear children and teens deliver speeches, recite poems and sing songs in Punjabi. Aman Taggar’s power-point presentation was insightful where he supported the use of term ‘MaaNboli’ to represent other dialects and languages of the Punjab. However, for me, the most important aspect of the event was the initiation of discussion here in BC on issues faced by Punjabi Canadians from Pakistan.

The PLEA has been serving (cultural) Sikh Punjabi Canadians from India in the Greater Vancouver area for fifteen years, now it responds to the changing needs of Punjabis by acknowledging (cultural) Muslim Punjabi Canadians. The two communities together represent over 90% of all Punjabis, and democratic progressive people on both sides continue to struggle hard to remove barriers to the development of Punjabi MaaNboli and our cultures. In that, we continue to be snared by the interests of the imperialists in the geographic location of the Punjab, the divisive policies of the federal/provincial governments of India and Pakistan, and the violence of our respective extreme ‘right wing’ political formations.

Punjabi communities in Canada are susceptible to the impact of these determinants. We often carry the same prejudices about each other, and indeed about others, in our mainstream cultures here as we do back in India and Pakistan. To overlook, if not mis-represent, each other in our histories, curriculum, classrooms, discussions, is one such impact. An example of it confronted me early last year in the form of UBC’s two-day Conference on Modern Punjabi Literature where Punjabi literature written in Shahmukhi was neither represented nor acknowledged at any level. My post Modern Punjabi Literature at UBC: A glass half full!, and then, ‘Sanjh’ A New Punjabi Literary Magazine point to such omissions.

Canada is home to 800,000 Punjabis, making Punjabi the Fourth ‘most spoken’ language in the country (0.8%) after English (67.1%), French (21.5%) and Chinese (2.6%). Vancouver Lower Mainland and Metro Toronto account for the majority of Punjabis with Surrey (Newton) being the most dense. In all these areas, Punjabi communities from Pakistan have also been growing, and signs of it are apparent in various cultural and political activities organized in the past few months in Surrey by Fraser Valley Peace Council and Bazm-e-Amno-Adab.

The five members of the ‘Pakistani Panel’, as we called ourselves, gave brief personal views on the issues faced by Pakistani Punjabis in Canada. Please click over and see the discussion in the official report of the PLEA event. Here, i want to reiterate my recommendations. The suggestion was for the PLEA and other educational and cultural organizations to implement capacity building in existing programs and services by including, for example, literature written in Shahmukhi and its writers in the discourse on Punjabi literature; to expand existing Punjabi language courses to offer them in both Gurumukhi and Shahmukhi where students may go on to specialize in one script.

Capacity building is an important step forward for the development of Punjabi MaaNboli languages in BC. So far, my appreciation goes to Sadhu Binning and Anne Murphy at UBC for being responsive on this issue, and by making attempts to be inclusive and wholesome in their efforts to develop Punjabi.

While looking for stats on Punjabi, i found this:
‘As of 2006, the population of surrey is 394,976, a 13.6 percent increase from the 2001 population. The foreign-born population is 150,235, constituting 30.28 percent of the city’s population. Visible minorities number 181,005 or 46.1 percent of the population, while Aboriginals constitute 1.9 percent of the population.’ (Wikipedia)

I am not sure how rejoiced i can be at our ever growing numbers in Surrey while the numbers of native peoples, who ‘owned’ Fraser Valley, are persistent in going down.

Fauzia Rafique
gandholi.wordpress.com
frafique@gmail.com

References
Celebrates International Mother Language Day
http://en.wikipedia.org/wiki/Newton_Town_Centre
http://en.wikipedia.org/wiki/Surrey,_British_Columbia
Modern Punjabi Literature at UBC: A glass half full!
‘Sanjh’ A New Punjabi Literary Magazine
http://www12.statcan.ca/english/census06/analysis/language/allophone_cma.cfm

Contact Uddari
uddariweblog@gmail.com
Facebook
facebook.com/UddariWeblog
Twitter
twitter.com/UddariWeblog
..

New at Uddari

View Cultural Events Page for information on South Asian Peoples Unity Conference organized by South Asian Peoples Forum (SAPF), and scheduled to be held in Toronto in October 2008; The 9th Annual Deepak Binning Walk-a-Thon in Vancouver on Sunday June 8, 11am at King George Park followed by the Westcoast Bhangra Festival; The dateline for This Magazine’s 12th Annual Great Canadian Literary Hunt is July 2, 2008.
View oil paintings, water color and sculptures by Shahid Mirza and Kanwal Dhaliwal at Uddari Art Exhibition.

Honouring Poet Sadhu Binning

Sadhu Binning, Vancouver 2008

………………….

Poet Sadhu Binning, Vancouver 2008

Profile at www.writersunion.ca


UBC Conference A seminar in honor of Sadhu Binning
………………………………………

I met Sadhu Binning in one of the earlier festivals of Desh Pardesh (1988-2001) in Toronto at the end of 1980s. Desh Pardesh was an inspiring coalition of cultural organizations and individuals spearheaded by the gay South Asians of Khush, and later, the members of South Asian Visual Arts Collective (SAVAC); its impact on South Asian cultural communities in Canada and US is deep and unmistakable.

Next, i saw Sadhu in Surrey in 2005 when Dr. Manjur Ejaz (www.wichaar.com) was visiting from Washington to comemorate Dr. Prem Prakash Singh. Yet after all this time, there was no feeling of discontinuity; and that in part, is the healing experience of coming across Sadhu Binning or his poems.

It is rare to meet a person who appears to be serenely unified in this disjointed world as he uses his soft but firm poetic voice in Punjabi Canadian literature.

It is difficult to find a Punjabi poet in the West who has expressed the pain and loss resulting from the experience of migration, and has then gone on to deliver the pleasant possibility of an evolved integration.

It is impossible to find a poetic voice that sustains its nuances when crossing the boundaries of one language while housed into the other.

This one poem says it all:

No More Watnu Dur

A Punjabi/English poem by Sadhu Binning

letters that I wrote

to my family

to my friends

in the last one century

were all written

from a foreign land

to the motherland

but the letter that I just wrote

about the news of my father’s death

is written

from my country to another country

I wrote:

My father left his home a long time ago

he lived with the dream of

one day returning to his fields

to spend the last of his days in peace

now along with his body

all his dreams are melted into this land

I have dropped his ashes

in icy river water

he has become part of this soil

From Binning’s Punjabi/English poetry collection ‘No More Watno Dur’ (No More Away From Home), published 1995 by TSAR Publications in Toronto.

Considering Binning’s contributions to the development of Punjabi language and literature in Canada, the University of British Columbia (UBC) has organized a two-day conference (April 26-27, Vancouver 2008) on Punjabi literature to honour Sadhu Binning. From the line-up, it seems like an exciting event; thanks to Anne Murphy, a fellow faculty member of Sadhu at the UBC.

Fauzia Rafiq

‘No More Watno Dur’ by Sadhu Binning

1. Royalty Rights in Punjabi Publishing

I had the opportunity to publish my novel Skeena in Punjabi (Sanjh Publications, Lahore 2007) last year, and while it was one of the most creative and inspiring experiences for me, it did include, and still does, confrontations with my peers around royalty rights and promotional strategies.

All the wonderful things began happening with Ijaz Syed in California who after reading the English manuscript of Skeena, recommended it to a publisher in Lahore; who in turn, offered to publish it in Punjabi and invited me to come to Lahore to translate it. This was a wonderful opportunity for me, and Ijaz Syed again stepped up by bringing me over to California where i enjoyed his hospitality and that of his family and friends. I am most grateful for the time and attention i received there from Nusrat Syed, Sarmad Syed, Vidhu Singh, Sanjeev Mahajan, Shaista Parveen, Salma, Cesar Love, Nidhi Singh and Rob Mod. Later, Ijaz, Sanjeev and Shaista were prevailed upon to buy me a one-way ticket to Lahore.

This also meant a chance for me to live in Lahore for a meaningful length of time in 2006 after having left it for Canada in 1986.

This was a dream situation for me also because Skeena is a character and story rooted in Pakistani Punjab, that then reaches out into the Punjabi communities of Toronto and Surrey. The very diversity of our communities had shackled the English manuscript with sentences upon sentences of Punjabi while the living culture of Muslim characters had laiden it with shots of Arabic. This was pointed out by most of its readers, and by Editor Michele Sherstan in Vancouver who had worked with me on Skeena in 2004. At that time, I knew that the novel had to be re-expressed in Punjabi before the English can ever be published; yet i had been away for so long that many sounds and words shivered below the surface of my mind as i looked for the courage to draw them out in the open again.

It will be an understatement to say that i am grateful to Skeena’s Punjabi Editor Zubair Ahmed for giving me the courage, the skills and the environment to rewrite Skeena in Punjabi. Zubair is a rare friend who cares for me and my work, and challenges me to do better. He spent countless hours of volunteer work to edit more than three hundred manuscript pages of Skeena as he supported me to shape my voice in Punjabi. Zubair also provided a comfortable and creative environment at Kitab Trinjan, a Punjabi bookstore on Temple Road that he manages on permanent part time voluntary basis for over a decade now. I was also happy to know Trinjan’s only full time employee Ghulam Haider; as well, Zubair introduced me to some most wonderful people there including his wife Samina, and Amjad Salim of Sanjh Publications who later published Skeena in Punjabi.

The publisher who had originally offered to publish Skeena was excited about the submission of the Punjabi manuscript, and we were beginning to discuss production and promotion when i realized that nothing had been mentioned about royalties yet. After a while, i asked the publisher as to how much royalty i was going to get; the question set off a wave of double headed culture shock hitting both the publisher and the writer. The publisher nearly fell off of his chair, so to speak, telling me that the top most Punjabi authors in Lahore pay the production cost to get their books published, where I, a mere writer of unpublished novels, am asking for royalty when my book is being published for free. Across from him, my eyes were popping out of my forehead because years of living in Canada had made me unprepared to deal with a situation where a small or medium level literary publisher was apparently operating for many years without recognizing an author’s right to royalty.

That culture shock helped me to figure out that royalty is NOT one of the rights accepted by Punjabi publishers or writers. So, this was the beginning of many inspiring discussions and fiery confrontations on royalty rights, book promotion strategies and maaNboli language issues in Lahore and other cities. I am aware that fighting for royalty rights for Punjabi writers/creators, and generating a debate on this issue by pushing it on the Net is not going to make me popular in Punjabi literary circles on either side of the border. Still, i will continue to share my ideas and experiences in Uddari Weblog because i think that the non-recognition of royalty rights is central to the ailments of Punjabi publishing industry.

Before i end this post, let me put your mind to rest: Yes, Sanjh did accept, and respect, my royalty rights.

Fauzia Rafiq
2. Royalties for Punjabi Language Authors
3. Author Royalties Down to Definitions in the Punjab

Royalties and Copyrights