ماں بولی، بھین بولیاں، تے پنجاب دی اک لکھاری ‘Mother Language – Sister Languages – and a Writer of the Punjab’ by Fauzia Rafique

 پنجابی دنیا دے ہر کونے چ وسدے نیں،125 ملین دی نفری، اسیں ایس ویلے دنیا چ آبادی دا ستواں وڈا  گروپ آں تےہر تھاں اسیں اپنی ماں بولی نال اک دو بھین بولیاں وی ورتنے آں۔ جیویں پاکستان وچ پنجابی (صوبائی ) ساڈی ماں بولی اے، اردو (قومی ) تے انگریزی (سرکاری ) ساڈیاں بھین بولیاں نیں۔ ہر کسے دی اپنی رہتل پاروں ساڈی ماں بولی وچ بھین بولیاں  تے بھین بولیاں وچ ماں بولی دے اکھر شامل نیں۔ پنجاب وچ اک پاسے ماں بولی وچ عربی، اردو، فارسی تے انگریزی دے اکھر نیں تے دوجے پاسے سنسکرت، انگریزی تے ہندی دے۔ دوواں پاسے پنجاب دے کجھ لکھاری اردو، ہندی یا انگریزی وچ وی لکھدے نیں۔

پنجاب توں باہر رہندے پنجابیاں دیاں کجھ بھین بولیاں اوہناں دیساں دے لوکاں دیاں ماں بولیاں نیں،  تےکجھ نہیں۔ جیویں جرمنی وچ جرمن مقامی لوکاں دی ماں بولی اے، پر کینیڈا وچ انگریزی تے فرانسیسی دوویں مقامی لوکاں دیاں ماں بولیاں نہیں، یورپی  سامراجیاں دیاں ماں بولیاں نیں جیہڑیاں اوہناں ایتھے آ لاگو کیتیاں، جیویں پنجاب وچ انگریزی لاگو کیتی گی۔

ایس ویلے شہری پنجاب دے اندر باہر اکثر پنجابیاں دا روٹی ٹکر بھین بولیاں نال جڑیا ہویا اے، اُتوں پنجاب وچ وی پنجابی نوں اوہ درجہ نہیں دتا گیا جو اوہنوں ساڈی ماں بولی کر کے ملنا چاہیدا اے، ایتھے ہن وی سارے درجے اردو/ ہندی  تے انگریزی کول نیں۔ ایس ماحول وچ ساڈے کول کیہ چوائس اے؟ 

ہر کسے دی بولی اوس انسان دی اُٹھان توں اُسردی اے تے اوہدی ذاتی تواریخ دا حصہ بندی جاندی اے۔ میں ایتھے ماں بولی دے اوس  پروسیس بارے گل کرنا چاہنی آں جیہدے وچوں اسیں چھوٹیوں لا اکٹھے، تے وکھو وکھ، لنگھنے آں۔ میں ہڈ بیتی راہیں دسنی آں، پنجاب وچ اک بالڑی ہوندیاں ماں بولی پکھوں میرے نال کیہ واپری، تےہن پنجاب دی اک لکھاری ہوندیاں میں اپنی ماں بولی تے بھین بولیاں وچ  چون پڑتال کیویں کرنی آں، تے کیوں کرنی آں۔

میں تے میری ماں بولی

مڈھلے ورھیاں میری حیاتی وچ میری ماں بولی دا راج سی۔ اسیں پتوکی دے کول پنجاہ سٹھ گھراں دے اِک پنڈ وچ رہنے ساں، ساڈے گھر اندر باہر سارے پنجابی بولدے سن۔ الف، ب میں دوجے بالاں نال گھر دے ویڑھے  اپنی ماں توں سکھی، پچھوں اِک اسیں قاعدہ شروع کیتا اردو دا تے فیر اک عربی دا۔ میری وڈی بھین تے بھرا لاہور انگریزی سکولاں وچ پڑھدے سن، اوہناں مینوں اے۔بی۔سی سکھائی۔ ساڈے گھر ریڈیو سی، جیہڑا بہتا خبراں سنن لئی ورتیا جاندا، اوہدے تے لاہور، بی بی سی تے آل انڈیا ریڈیو  لگیا ہوندا ۔ لاہور ریڈیو  تے پنجابی لوک گیت، اردو نعتاں، تے دوواں بولیاں دے ڈرامے وی لگدے۔

تسیں نوٹ کیتا ہونا اے، مڈھلی تعلیم وچ مینوں اردو، عربی تے انگریزی پڑھائی گئی، پنجابی نہیں۔ اوس ویلے اوس تھاں پنجابی کلچر چوکھا مضبوط سی، ایس لئی اوہدے نہ پڑھائے جان نال بھاویں سانوں فرق نہیں پیا کیوں جے پنجابی دے درس سانوں ساڈی رہتل  دیندی سی۔ پنڈ وچ میری ماں توں اَڈ اِک دو ہور زنانیاں پنجابی پڑھنا جاندیاں سن، لالٹین دی روشنی وچ میں اماں جیواں دی جُھگی بیٹھ کے یوسف زلیخا، سوہنی مہینوال،سسی پنوں  تے سہتی مراد دے قصے سُندی۔ میری ماں کول بُلھے شاہ، بابا فرید، سلطان باہو، شاہ حسین دے کلام سن جیہڑے اسیں اوہدے توں وی سُندےتے ریڈیو تے گلوکاراں توں وی۔ گِدھے چن راتاں نوں کھیڈے جاندے ڈانس ڈرامے سن۔ موسمی تہوار، عیداں شبراتاں، منگنیاں ویاہ، پورے چن دیاں راتاں، اسیں پنجابی لوک گیت  تےٹپے گاندے، سُناندے ، نویں بناندے، گِدھے پاندے،  تے نچدے۔

  اتے اخیرلا جملہ کجھ ٹھیک نہیں۔ سچ ایہہ اے: ’’اسیں پنجابی  لوک گیت ٹپے گاندیاں، سُناندیاں، نویں بناندیاں، گِدھے پاندیاں،  تےنچدیاں‘‘۔ لگدا اے، میرے پنڈ سارے فن زنانیاں ہتھیں سن تے اوہو اوہناں وچ وادھا پاندیاں سن۔ مرد گاندے وجاندے ویکھے جدوں کدی سپیرے آندے، بین وجاندے، ڈگڈگی تے ڈھول دی لے تے باندر نچاندے، رِچھ دا تماشا کردے۔ کوئی وڈی گل ہوندی تے کھسریاں دی پارٹی آندی، تے اوہ جگتاں وی لاندے، نچدے گاندے وی۔ مُنڈے تے بندے گلی ڈنڈا، کشتی تےکبڈی کھیڈدے۔ اِک ساڈے سکے آندے، اوہ بی ۔اے۔ پاس، علامہ اقبال نُو ں اُچا جاندے تے اوہناں دیاں نظماں زبانی سُناندے۔ اِک انگریزی دی کتاب توں ویکھ ویکھ کجھ لِکھدے رہندے، پتا لگا اک شیکسپئر لکھاری اے اوہدے ڈرامے اردو چ ترجمہ کردے نیں۔ 

راتاں نوں ’’باتاں پانا‘‘ یا اک دوجے نوں ’’جگ بیتی یاں ہڈ بیتی‘‘ سُنانا روز دا کم سی۔ اَن پڑھاں دے پنڈ وچ جیہڑی باتاں پا لیندی اوہدی  واہوا ٹوہر بن جاندی۔ میں گیتاں توں پہلوں کہانی بنانی سِکھی، تے میرے کول دو سُننہار سن، دوپہراں نوں اپنے نالدے بال تے رات ویلے گھر دے وڈے۔ فرق ایہہ ہوندا، بالاں نوں نِکی کہانی سُناندی  تے اوہدے وچ بولن والے طوطےتے جن بھوت وی ہوندے، وڈیاں نوں لمی کر کے سُناندی پر اوہدے وچ طلسماتی چیزاں نہ ہوندیاں، بھاویں میرا خیال سی اصلی کہانی لمبی  تے  غیر طلسماتی ہوندی اے۔چھیتی ہی میرے گھر آلے کہانی ویلے میتھوں کَنی کتراون لگ پئے۔ اک دن میرے بھرا نے کہیا، اج میں تیری کہانی اخیر تک سُننی اے۔ ادھی رات ہو گئی، نہ کہانی مکے تے نہ ای مینوں نیندر آوے پر میرے بھرا نوں ہار مننی پئی۔

میری کہانی کدی نہیں سی مکنی، اوہ میں وڈیاں کولوں  سنی اک کہانی  ’چڑی آئی تے دانا لے گئی‘ دی تکنیک تے بنائی سی، جیہدا   مقصد بال نوں بور کر کے سوں جاون  تے مجبور کرنا  ہوندا اے۔  جیویں اِک اِک کر کے  چڑی گودام وچوں  کنک دے سارے دانے  نہیں لے جا سکدی سی، اوویں  میری کہانی وچ انسانی نسل  نہیں مک سکدی سی۔ اِک بادشاہ تے اوہدے ٹبر دی کہانی  جیہڑی شروع ہوندی  تے بادشاہ، ملکہ ، شہزادے، شہزادیاں ’دُھپے منجی ڈاہ کے‘ بیٹھے کدی گنے چوپدے ہوندے کدی امب، کدی مالٹے کھاندے کدی امرود، کدی جموں تے کدی توت۔ اخیر ہمیش بھیڑی ہوندی، کوئی نہ کوئی آفات آندی، زلزلا، ہڑ، جنگ، بغاوت، تاپ، چیچک،  سارے مر کھپ جاندے بس اِک ولی عہد بچدا،  اوہ وڈا ہوندا…… باشاہ بن دا، تے  فیر اوہ دُھپے منجی ڈاہ کے  اپنی ٹبری نال ویڑھے بیٹھا پھل فروٹ کھاندا پیا ہوندا۔

 سن سٹھ دی دہائی دا شروع  سی، میں ست ورھے دی ساں جد میرا ٹبر لاہور آ وسیا، میں اک گورنمنٹ پرائمری سکول دوجی جماعت داخل ہو گئی۔ اوتھے پہلی واری مینوں پنجابی بولن توں ہٹکیا گیا۔ سچی گل اے، اوس ویلے مینوں اردو تے پنجابی دا فرق پتا نہیں سی لگدا، میں رلی ملی زبان بولدی جس تے مینوں سکول وچ شرمندگی چانی پیندی۔ اوہناں دناں میرے بھرا دا ویاہ ہویا، میری بھرجائی میاں چنوں وسدی ہوشیار پور دی اک فیملی توں سن تے کجھ ورھیاں توں لاہور پڑھدیاں پیاں سن۔ اردو ادب، شاعری تے میوزک وچ رُجھیاں ہوئیاں، مرزا غالب دیاں شُدیناں، آپ وی غزلاں گاندیاں۔ اوہناں گھر وچ پہلی واری میرے نال اردو بولنی شروع کیتی، تے ہولی ہولی مینوں پنجابی اردو دا فرق سمجھ آون لگا ۔

گھر دے باہر وی حال بدل چکیا سی، شہر دا کلچر ہور۔ پنڈ وچ ہر کوئی اپنا سی، شہر وچ ہر کوئی پرایا۔ گھروں باہر نکلن تے ودّھ پابندیاں ۔ انج باہر دی دنیا وچ سکول میرا گھر بن گیا۔ 

مینوں کہانیاں سُنان توں پہلے سُنن دا شوق سی، سکول دی لائبریری بچیاں دیاں کہانیاں دیاں اردو کتاباں ہوندیاں، کجھ گھر دے رستے وچ کھوکھے توں وی مل جاندیاں، نال دو تن رسالے ’بچوں کی دنیا‘، ’کھلونا ‘تے ’تعلیم و تربیت‘ وی ہوندے۔ میں اپنا جیب خرچ  ایتھے لاندی ساں۔ چنگے نمبر لینے تے کدی میرا بھرا خوش ہو کے مینوں فیروز سنز  لے جاندا ۔ پنجویں جماعتے میرے کول بچیاں دیاں کہانیاں دیاں سینکڑے کتاباں  تے رسالے سن، کجھ انگریزی تے باقی ساریاں اردو، پنجابی دی اک وی نہیں۔ ایہہ سٹھ دی دُہائی دی گل اے، اوس  ویلے مینوں بچیاں دیاں پنجابی کتاباں تے رسالے کدھرے نظر نہ آوندے، نہ سکول دی لائبریری وچ، نہ کھوکھے تے، نہ فیروز سنز۔

ہائی سکول پہنچدیاں مینوں لگیا جیویں حیاتی وچ اگےودھن لئی مینوں اردو تے انگریزی، صوفیانہ شاعری راہیں روحانی ترقی لئی پنجابی، تے دینی تعلیم لئی عربی پڑھن دی لوڑ اے۔ یاں ا یویں آکھو، پنجابی صوفیانہ شاعری دی بولی اے، عربی قرآن دی، اردو تے انگریزی دنیا وچ اپنا مقام بنان دی۔ ایہدے وچ میری اپنی کوئی سوچ یا سمجھ نہیں سی، ایہہ میرے ماحول تے میری ضرورت  مینوں دسیا۔

ایہناں چار وچوں تن بولیاں میں ہن تائيں ورتنی آں۔ کہانیاں بنانیاں میں پنجابی وچ شروع کیتیاں، مضمون لکھنے اردو وچ، تے خبراں  لکھنیاں انگریزی چ۔ پہلا ٹی وی ڈرامہ سیریل اک اردو ناول توں اخذ کر کے اردو چ لکھیا’دستک نہ دو‘،  تے دوجا اک روسی ناولٹ دا انگریزی توں پنجابی ’آپے رانجھا ہوئی‘۔ پہلا ناول پنجابی وچ شروع کیتا1974وچ ’کیڑو‘ جیہڑا ہن 2019 وچ چھپیا۔ کینیڈا آکے کجھ کہانیاں انگریزی وچ لکھیاں، ناول ’سکینہ‘  انگریزی تے پنجابی دوواں وچ اکٹھے،  تے ’ایڈونچرز آف صاحباں‘ اُکا انگریزی وچ۔ پہلی نظم  ستّر دی دہائی وچ لکھی اردو، پچھوں شاعری ہوئی اے انگریزی یاں پنجابی۔

   مینوں اک بولی توں دوجی تے جاندیاں کوئی پرابلم نہیں ہوندی، تے نہ ایہہ مسئلہ ہوندا اے کہ کیہڑی شے کیہڑی بولی وچ اے۔ جیہڑی شے نے جیہڑی بولی وچ آنا ہوندا اے، اوہ اوسے وچ آؤندی اے۔

فیر  رولاکیہ اے؟

رولا ایہہ اے، اک تے پرائمری سکول پنجابی نہ پڑھائی گئی، اُتوں پنجابی بولنا وی سکول سسٹم دی نافرمانی تے جہالت دی نشانی سی۔ ایہدی تھاں جے سکولے پڑھائی لکھائی پنجابی وچ ہوندی، میری ماں بولی نوں پنجاب دے ہی اک شہر وچ ہینا کر کے پیش نہ کیتا جاندا تے بھاویں مینوں ہر شے سوکھی سمجھ آؤندی، میں ہور سوہنے گُن سِکھدی۔ اُتوں مارکیٹ و چ اوس ٹائم  بالاں دیاں کہانیاں دیاں پنجابی کتاباں  تے رسالے کوئی نہ ہون، جتھوں میرا ایہہ خیال زور پکڑ گیا کہ پنجابی صوفیانہ شاعری دی بولی اے، نویں زمانے دی نہیں۔ میں سمجھنی آں، ایہناں دو چیزاں کارن میری اُٹھان وچ اک وڈا پاڑ پیا، جنھوں میں پور نہیں سکدی۔

ایہہ پاڑ، ایہہ کھپا، ماں بولی اک مضمون وانگ نہ پڑھ سکن دا ای نہیں، اوہ تے فیر وی پوریا جا سکدا سی۔ اصل کھپا ایہہ پیا،  شہر پہنچدے ای، یک دم، بنا مینوں کجھ دسے پچھے، میرا پورا کلچر ردّ کے پرانہہ سٹ دتا گیا۔  جس بولی وچ میں سوچدی ساں، کہانیاں  بناندی تے ٹپے جوڑدی ساں، وڈیاں چھوٹیاں نال گل بات کردی ساں، اُٹھدی بہندی ساں، رہندی سہندی ساں، اوہ سبھ ’پینڈو‘  دا  میہنا  لا کے پرانہہ سٹ دتا گیا۔ مینوں لگیا، نال مینوں وی سُٹدے پئے نیں۔ پتا لگا، میرے بچن دا  اِکو طریقہ سی، اپنا پینڈو سیلف لکا کے، یاں  مار کے،  اک شہری سیلف بنانا جیہڑا پنجابی تھاں اردو انگریزی بولے، لسّی تھاں چاہ پیوے، چاول چمچے نال کھاوے، تے امب کانٹے نال۔ ایہہ سی روز دیہاڑے ذلیل ہوون توں بچن دا طریقہ۔

مینوں روپ وٹان وچ دیر نہیں لگی کیوں جے پورا ماحول مینوں اوسے پاسے  ٹوردا سی،  تے فیر کیہ کہہ کے  مینوں سلاہندے سن؟ ’’کنی سوہنی اردو بولدی اے، پتا ای نہیں لگدا پنجابن اے۔‘‘ سچ پچھو  تے مینوں اپنا  آپ، اپنا پنجابی سیلف، لکان وچ بڑا مسئلہ ہوندا سی۔ اپنی اصل کون لکا سکدا اے، ’میری بکل دے وچ چور……!‘ اُتوں بال دا ذہن، سمجھ نہیں آؤندی سی کیہ بھیڑ اے جیہڑا  لکوواں، کیوں  لکوواں، تے کیویں۔ ایہہ تریڑ اج وی میریاں نینہاں وچ اے، کیوں جے روح تے لگے پھٹ دی دوا کوئی نہیں۔

مینوں لگدا اے، ایہہ اُکا پنڈوں شہر آندیاں بالڑیاں نال ای نہیں بیتدی، شہری بال ست ورھے دے ہون توں پہلاں ای ایہہ سمجھ گئے ہوندے نیں، پنجابی ہونا شرمساری اے، دُنیا وچ اگے ودھن لئی پنجابی بولی تے کلچر نوں پاسے کرنا پے گیا۔ کینیڈا وچ انگریز سامراجیاں نے مقامی قوماں دے بچیاں لئی انگلش میڈیم سکول بنائے جتھے بالاں نوں اپنیاں ماں بولیاں بولن، اپنے کپڑے لَتے پاون، اپنے تہوار مناون، اپنے گیت گاون، اپنے علوم حاصل کرن دی مناہی سی۔ نابر بالاں لئی چوکھیاں سزاواں سن، جیہناں وچ فاقہ، کال کوٹھری، تے کجھ سکولاں بجلی دی کرسی الیکٹرک چیئر وی رکھی ہوئی سی۔

پنجاب وچ ایہہ تے نہیں ہویا پر برصغیر دی آزادی دے بعد وی ساڈی ماں بولی، ساڈے کلچر، نال ڈاہڈا کوجھا تعصب رکھیا گیا، تے ہن وی رکھیا جا رہیا اے۔

 سوچن دی گل اے، جدوں دا پاکستان بنیا اے پنجاب دیاں کنیاں بالڑیاں تے بال اپنی بولی تے کلچر دی نفی کرن تے مجبور ہو کے ذات دے ٹوٹے کرن والی ایس اذیت وچوں نکلے ہونے نیں، کِنے ہُن نکلدے پئے نیں، تے کِنے ہور نکلنے نیں۔

ایسے پاروں جد میں 2007 وچ  ناول ’سکینہ‘ دے پنجابی ایڈیشن دی لانچ کیتی تے اوہدے وچ بولی بارے اک پروگرام وی پیش کیتا گیا جیہڑا پنجاب دے ست تے سندھ دے دو شہراں وچ ساتھیاں دے ساہمنے رکھیا گیا تے اوہدے تے گل بات ہوئی۔ 

’سکینہ‘ دیاں لانچاں دے اکٹھ اوہدے پبلشر امجد سلیم منہاس (سانجھ پبلیکیشنز، لاہور)  نے ہر شہر دیاں ادبی تنظیماں نال رل کے  آرگنايز کیتے، تے محمد تحسین (ساؤتھ ایشیا  پارٹنر شپ، پاکستان ) دی امداد نال 9 شہراں وچ پیش کیتے۔

  ماں بولی  دا حق

پنجاب دے پنجابی لکھن والے لکھاری دنیا وچ جتھے وی نیں، بھین بولیاں اوہناں دے ماحول تے جنیاں وی حاوی نیں، اوہ اپنیاں لکھتاں  تے تنظیماں راہیں ہر دم اپنی ماں بولی دا مان رکھدے پئے نیں۔ پچھلے دس بارہ ورھیاں وچ ویکھ لو دوواں پنجاباں وچ  تے باقی دنیا وچ پنجابی ادبی میلے ودھ گئے نیں، ایوارڈ ودھ گئے نیں، پنجابی لکھاریاں دیاں تنظیماں چھوٹے وڈے شہراں وچ بن گئیاں نیں، ماں بولی دیاں پالنہار لہراں زور پکڑیا ہویا اے۔

کوئی  ساتھی پاکستان دی قومی بولی اردو، یا سرکاری بولی انگریزی، تے اُلاہما رکھدے نیں یاں اوہناں نوں سِکھن ورتن دا میہنا دیندے  نیں۔ ایہہ  تنگ سوچ  اے، اک توں ودھ بولیاں سکھنا تے ورتنا اِک سوہنا گُن اے، اوہنوں تعصب پاروں گنوانا ، نہ تے پنجابی دی خدمت اے تے نہ پنجابیاں دی۔ دوجا، ایہہ سوچ  ایس مسئلے وچ کنفیوژن وی ودھاندی اے، کیوں جے لگدا اے سجن صوبے تے ملک نوں اِکو جاندے نیں۔ پاکستان دے چار صوبیاں وچ  74 بولیاں ورتیندیاں نیں، جیہناں وچوں چار صوبائی بولیاں نیں پنجابی، سندھی، پشتو، بلوچی، پر ایہناں وچوں اک وی چاراں صوبیاں تے لاگو نہیں کیتی جا سکدی، تے نہ کرنی چاہیدی اے۔

 پنجابی اک صوبے دی بولی اے، پورے ملک دی نہیں۔ ایہدا قومی تے سرکاری بولیاں نال اپنے حقاں بارے تضاد  تے ہے پر  دُشمنی  نہیں۔ دُشمنی ہووے جے ایہہ تِن بولیاں اک دوجے دی تھاں لے سکدیاں ہوون، پر نہ پنجابی پاکستان دی قومی بولی بن سکدی اے تے نہ اردو یاں انگریزی پنجاب دیاں صوبائی بولیاں بن سکدیاں نیں۔ 

تضاد حکومت توں اپنے  اوہ صوبائی حقوق لین دا اے جیہڑے اوس قومی  تے سرکاری بولیاں نوں دِتے ہوئےنیں۔ وفاقی حکومتی ادارے تے کارروائیاں قومی بولیاں اردو یا انگریزی پے ورتن، پنجاب وچ صوبائی حکومتی ادارے تے اوہدیاں کارروائیاں پنجابی وچ ہوون۔ قومی سرکاری بولیاں توں پرہیز دا پرچار کرن دی تھاں پنجاب وچ پنجابی نوں اوہدے صوبائی حق دوانے چاہیدے نیں۔ اوہدے نال ماں بولی وچ  روزگار، تعلیم، تخلیق ودھے گی  تے نالے دوجیاں دوویں بولیاں پنجاب وچ اپنی تھاں  تے آن گیاں۔

ماں بولی دے صوبائی حقاں بارے گل اگانہہ نہیں ودھدی، سرایکی بولی  تے وسیب دے حقاں  تے گل کیتے بنا۔ اسیں اوہ پنجابی آں جو اپنی ماں بولی دے حقاں بارے کوشش کرکے ماں بولی دا مان ودھانا چاہنے آں، سانوں دوجیاں دے حقاں دی گل کھلے دل دماغ نال سننی چاہی دی اے، تے انصاف نال نبیڑنی چاہیدی اے۔ پاکستانی پنجاب چ 70 فیصد لوکی پنجابی بولی بولدے نیں تے 21 فیصد سرائیکی۔ انصاف ایہہ ہووے جے پنجاب دیاں دو صوبائی بولیاں ہون، پنجابی تے  سرائیکی ۔

Languages of Punjab
(2017 Census)[64]

Punjabi 69.67%

Saraiki 20.68%

Urdu 4.87%

Pashto 1.98%

Balochi 0.83%

Sindhi 0.15%

پکی گل اے، پاکستانی پنجاب چ ماں بولیاں دی ایس گھمن گھیری وچوں سانوں دونواں پاسے دیاں ہوشمند لہراں کڈھ سکدیاں نیں،

جوشمند نہیں۔

سارا کاظمی تے  قیصر عباس دی مہربانی جنہاں دی فیڈبیک نے ابس مضمون چ وادھا پایا۔

Photo by Akram Varraich

Fauzia Rafique
Surrey, BC. April 4, 2021.

Read this article in Urdu @ Roznama Jeddojehd, PK

17th Annual International Mother Language Day – Surrey BC – February 23

PLEA cordially invites everyone
to come and be part of the annual celebration of
our mother tongue Punjabi.

17th Annual International Mother Language Day

Sunday, Feb. 23, 2020
Time: 1:30 to 4:00 pm

Spruce Building Atrium
Kwantlen Polytechnic University (KPU)
(12666 72 Avenue, Surrey)

Discussions on Ongoing efforts to promote Punjabi Language education in BC
Young Punjabi learners will share poetry, songs and stories
PLEA will honour individuals for their role in promoting Punjabi language education.

Free Event. Refreshments.

PUNJABI LANGUAGE EDUCATION ASSOCIATION (PLEA)
In partnership with
DEEPAK BINNING FOUNDATION
and
KWANTLEN POLYTECHNIC UNIVERSITY (KPU)

For more information Please contact
Balwant Sanghera – 604-836-8976
Sadhu Binning – 778 – 773 – 1886
Paul Binning – 778-889-8255
ਪੰਜਾਬੀ ਲੈਂਗੂਏਜ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਅਸੋਸੀਏਸ਼ਨ (ਪਲੀ)
..

2019 Dhahan Prize Youth Award for Creative Writing – March 14 Surrey

.

.

You are cordially invited to
The Dhahan Prize launch of
The 2019 Youth Award for Creative Writing
8 PRIZES VALUED AT $500 EACH
Thursday, March 14th
10:30-11:30 a.m.
LA Matheson Secondary School, Surrey
9484 – 122 Street, Surrey V3V 4M1

The event will host speakers including:
The Principal, teachers, and students of LA Matheson Secondary School
A representative of sponsoring partner, Coast Capital Savings
Founder of the Dhahan Prize

Snacks and Refreshments will be served

For more information, visit
dhahanprize.com/youth

Download PDF poster:
Dhahan Prize – 2019 Youth Prize Invitation
..

PLEA Presents the 16th Mother Language Day on February 23 at KPU Surrey

You are warmly invited to participate in the 16th celebration organized by Punjabi Language Education Association (PLEA) on International Mother Language Day.

This year’s event will take place at
Kwantlen Polytechnic University (KPU)
Surrey Campus, Cedar Building Atrium
Saturday, February 23, 2019 – 1:30 p.m.
Free parking, light refreshments

Download English and Gurmukhi Punjabi posters
PLEA Feb.23,2019.PosterUni
PLEA Feb.23,2019.Poster.Eng

For more information, contact
Sadhu Binning at 778-773-1886
Balwant Sanghera at 604-836-8976

PLEA’s Facebook group page
facebook.com/groups/PunjabiLanguageEducationAssociation
..

Celebration of Life Ceremony – S. Budh Singh Dhahan – Sunday June 3rd at Khalsa Diwan Society in Vancouver


It is with a heavy heart that we announce the Celebration of Life Ceremony of Sardar Budh Singh Dhahan (December 5, 1925 – April 20, 2018) scheduled to take place in Vancouver this Sunday.

Sunday June 3rd
10:00 am- 12:00 noon
Khalsa Diwan Society
The Sikh Temple
8000 Ross Street, Vancouver
(Northwest corner of South East Marine Drive and Ross Street)

Budh Singh Dhahan passed away peacefully on April 20, 2018 in Nawanshahar, Punjab, India but his vision lives on in Canada and India. A visionary bridge builder among diverse cultural and religious groups, he demonstrated his skills as an international collaborator in education and healthcare, and a prosperity and peace maker. He turned his idealism and vision into reality by mobilizing groups and communities to cooperate on initiatives that brought about lasting change.’

Uddari stands by his wife Kashmir Kaur Dhahan, and children: Harinder Kaur, Raghbir Kaur (Bachittar Singh Jawanda), Manjit Kaur (Ajit Singh Thandi), Barjinder (Barj) Singh (Rita Janet Dhahan), and Kuljinder Kaur (Gurtek Singh Shoker); his fourteen grandchildren and seven great-grandchildren.

View Obituary
obituaries/vancouversun
Sign the Guest Book
budh-singh-dhahan-condolences
More information
theglobeandmail.com
View in Punjabi PDF
Budh Singh Dhahan – Obituary – Indo-Canadian Times
Contact the Family
Barj S. Dhahan: bdhahan@sandhurstgroup.ca
..

Nigar Ahmad – A Great Punjabi Woman

nigar-ahmad1Nigar Ahmad (1945 – 2017)

Nigar Ahmad, an educationist and a woman’s rights activist, was one of the founding members of Women Action Forum (WAF) established in the 1980s to fight General Ziaul Haq’s Islamicization policies that attacked women’s status in Pakistan. Later, Nigar founded Aurat Foundation and served as its Executive Director for many years.

Her contributions to the enhancement of the status of women include mobilizing women candidates to run for local government during the 1993 and 1997 general elections, organizing networks of citizens’ action committees in 70 districts to provide support to women; organizing national conferences and radio programs to inform peasant women on health and agricultural issues. ‘She was a consultant to the United Nations Development Programme (UNDP) in 1991 on the gender impact of a watershed management project in Azad Kashmir. She presented a case study to the Asian Development Bank on a pilot on credit for rural women, and, as a consultant to the United Nations Development Fund For Women, has been involved in a rural credit and gender sensitization training program of UNDP staff. Nigar has also been involved with the National Commission on the Status of Women, and the South Asian Partnership. She was a coauthor for the report on Women’s Development Programs for Pakistan’s Eighth Five-Year Plan.’ (wikipeacewomen.org)

Nigar was awarded the Mohtarma Fatima Jinnah Life Time Achievement Award in 2010 for her work for the empowerment of women. She was one of the 1000 women proposed for the Nobel Peace Prize in 2005, and a nominee from Pakistan of the Global Sisterhood Network.

Nigar was suffering from Parkinson’s disease. She was admitted to a hospital in Lahore for chest pain where she passed away on February 24, 2017. She was the daughter of Mian Riaz Uddin Ahmad, a prominent civil servant in the Punjab.

nigar-ahmad-2

This is what Nigar had to say for George Bush, i wonder what she would have said for Donald Trump.

Fauzia Rafique
gandholi.wordpress.com
frafique@gmail.com

Uddari Weblog
Facebook
facebook.com/UddariWeblog
Twitter
twitter.com/UddariWeblog
..

Dhahan Youth Prize in Creative Writing in BC High Schools – Launching Surrey Feb 28/2017

Dhahan Logo in all scripts

Uddari welcomes the launch of Dhahan Youth Prize, a province-wide creative writing contest where EIGHT British Columbia students of Punjabi will be awarded a CDN$500 prize, four in each of intermediate and advanced language skill levels.

Tuesday, February 28, 2017
10:45 am (SHARP)
LA Matheson Secondary School
9484 122 Street, Surrey

The contest is open to all secondary school students of British Columbia who are studying Punjabi in grade 11 or 12.
The writing submitted must be in both Punjabi and English.
Submissions will be accepted from March 1st to May 31st, 2017.
The awards will be given out at the Dhahan Prize Awards ceremony at the end of October 2017.

Coast Capital Savings is the presenting sponsor for the new Youth Prize, and L.A. Matheson Secondary is a supporting partner with Founder Barj S. Dhahan.

Punjabi is the 2nd most spoken language in British Columbia. This youth initiative will be recognized along with the Dhahan Prize for Punjabi Literature.

For more information about Dhahan Prize visit
dhahanprize.com
facebook.com/DhahanPrize

Contact: Carolyn Treger
Dhahan Prize
604-831-6831
admin@dhahanprize.com
..

Punjabi Termed ‘Foul Language’ by Pakistan’s Leading Private School System

uddari-punjabiparchar
Support this demonstration in Lahore
Thursday October 20th at 12pm
In front of BSS Head Quarters

The Sahiwal Campus of Beaconhouse School System (BSS) has issued a notice to students prohibiting them to speak ‘foul language’; and, being helpful, has offered this definition of it: ‘Foul language includes taunts, abuses, Punjabi and the hate speech’.

The school has denied the allegations, and has provided an explanation, saying that it was a mistake. They need not insist on that since this is one of the most employed tool of colonization where local cultures are crushed and then dominated by demonizing local languages. In Canada’s residential schools, Indigenous kids were prohibited from speaking or learning any of the Indigenous languages because those were classified by settler-colonizers as foul, savage, uncivilized, inferior, and most were not even accepted as languages but brushed aside as mere ‘dialects’. So, the Bullshit School System continues to remain faithful to its roots.

The absolute colonial brazenness of the BSS notice has lit a fire under the dash of every Punjabi i know, and that’s the good news because the act has thrown blinding light on something that we try not to see: the state of our language rights in the Punjab province of Pakistan. All shades of Punjabis are coming together to protest; Author Parveen Malik has pulled the BSS into court from Punjabi Adbi Board. Maybe now the affluent elite Punjabis will begin to acknowledge their historic ditching of their mother language in favor of Urdu after the 1947 partition of India, and they will begin to use their influence, resources and political clout to make sure that Punjabi is taught in Punjab’s all government-owned and private educational institutions. 

Uddari is delighted to support the demonstration planned in Lahore today- let’s make our feelings known.

Contact Uddari Weblog
uddariweb@gmail.com
Facebook
UddariWeblog
Twitter
twitter.com/UddariWeblog
..

Author Jarnail Singh Sekha Wins Lifetime Achievement Award

Uddari congratulates Jarnail Singh Sekha on winning the life-time achievement award in this year’s Harjit Kaur Sidhu Memorial Program at UBC.

Jarnail Singh Sekha new

Jarnail Singh Sekha is a BC-based author and teacher who has been actively involved in community building efforts in both the areas of literature and education. Yet his most valuable contributions are his novels and other writings.

Sekha’s first book was a collection of short stories titled ‘Udaasay Bol’ that was published in India in 1992. Four years later, his first novel ‘Dunia Kaisi Hoi’ came out, and it became part of postgraduate curriculum at Gurunanak University; the book is now running its fourth edition. Since then he has published ‘Bhagorra’ in 2003, another novel that has enjoyed three editions so far, with a Hindi edition in 2004. Sekha’s other titles include ‘Apna Apna Surg’ (stories, 2003), ‘Dullay de Baar Tak’ (travelogue 2005. Urdu edition ‘Vancouver se Lyalpur’ in 2009), ‘Vigocha’ (novel, 2009, 2 editions. Hindi edition ‘Pighalti Yaadein’ in 2016), ‘Cheteyan de Chilman’ (memoir, 2013), ‘Be-Gaanay’ (novel, 2014).

Sekha has edited various Punjabi books, and most recently, he has script-converted and edited the Gurmukhi edition of Professor Ashiq Raheel’s novel ‘Navekla Sooraj’.

In India, Sekha worked as Punjabi language teacher where he took a leading role in encouraging school administrations and communities to build and/or to re-furbish existing school buildings. He was an active member of government teachers union, and served as its president. After retirement, Sekha became a member of the local panchayat, and helped establish a veterinary hospital, a grain market and other public facilities. He also added a three-roomed section, called the Sajjan Block, in a school to commemorate his grandfather.

He is a founding member of Likhari Sabha Mogha, and has worked with Kaindri Lekhak Sabha and Punjabi Sahit Academy Ludhiyana, in India. In Vancouver, he is with Punjabi Lekhak Manch where he has served in various positions of responsibility. Sekha is also a founder and director of BC Punjabi Cultural Foundation that began in 2003 to present in BC a yearly Punjabi book festival in partnership with Chetna Parkashan.

Jarnail Singh is now working on another novel, and on the second part of his memoir.

Contact Jarnail Singh Sekha
 jsekha@hotmail.com

Harjit Kaur Sidhu Memorial Program 2016, The Eighth Annual Celebration of Punjabi Presented by the Department of Asian Studies, UBC. UBC Asian Centre, 1871 West Mall. March 16-17, 2016.

Contact Uddari
uddariweblog@gmail.com
Facebook
facebook.com/UddariWeblog
Twitter
twitter.com/UddariWeblog
..

PUNJABI LANGUAGE CELEBRATION – 13th Annual – Delta Feb 27/16

plea-banner-copy

PUNJABI LANGUAGE EDUCATION ASSOCIATION’S (PLEA)
13th Annual
International Mother Language Day
Saturday Feb. 27, 2016
Time: 3:00 pm to 5:00 pm
North Delta Rec. Centre 11415 – 84 Ave., Delta
❉ Discussions: efforts to have Punjabi language education in
local educational institutions. Mr. Garry Thind from the Surrey
school board will be present.
❉ It is a matter of great pride for all of us that a large number
of Punjabis are part of Canada’s federal government. Is this
going to have any effect on the development and preservation
of Punjabi language in Canada? Surrey Centre MP Randip Sarai
will be present to discuss this.
❉ Young Punjabi learners will share poetry, songs and ideas.
❉ PLEA cordially invites everyone to come and be part of the
annual celebration of Punjabi language.
❉ Free Event. Refreshments.

For more information Please contact
Balwant Sanghera – 604-836-8976
Sadhu Binning – 604-437-9014
Parvinder Dhariwal – 778-838-1121
Paul Binning – 778-889-8255
ਪ ੰਜਾਬੀ ਲੈਂਗੂਏਜ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਅਸੋਸੀਏਸ਼ਨ (ਪਲੀ)

Contact Uddari
uddariweblog@gmail.com
Facebook
facebook.com/UddariWeblog
Twitter
twitter.com/UddariWeblog
..

New Poster from Pakistan Punjabi Adbi Board

New Poster 1

Pakistan Punjabi Adbi Board plans to celebrate
International Mother Language Day by organizing
a day long cultural program and a rally
on Feb, 21, 2015
from Nasir Bagh to Punjab Assembly.

More than ten thousand people
are expected to participate.

The Board ‘appeals to all,
individuals and entities,
concerned with the linguistic and cultural rights of the people,
for financial help and support’.

For details view the Press Release below.
https://uddari.wordpress.com/2015/02/05/mother-language-day-an-appeal/

Contact
Amjad Saleem Minhas (Publisher), Coordinator
0333 4051741, sanjhpk@yahoo.com
Parveen Malik (Author), Secretary
042 36370520
.
.

Mother Language Day: An Appeal

lahorecityofgardensImage: Lahore City of Gardens, Facebook page

Uddari fully supports the initiative taken by Mother Language Day Celebrations Committee in Lahore to present our demands in a forceful way at this year’s International Mother Language Day. Please help out by contributing money and resources to make Saturday 21 February a resounding success.

Press Release

‘February 21st is the International Mother Language Day celebrated every year all over the world with the express purpose of preserving, protecting and promoting the incredible linguistic diversity we humans have. Linguistic diversity is receptacle of human evolution and thus immensely fecund source of irreplaceable intellectual, literary and cultural richness.

‘But sadly we in the Punjab wrongly perceive the multiplicity of languages as a divisive force threatening the ill conceived notion of national unity. That is why the linguistic rights of the people in the Punjab have been denied in the name of ill-conceived linguistic cohesion. Quest for monolithic and exclusive identity has resulted in the denial of diversity and plurality creating pervasive extremism which contradicts the inclusive cultural tradition evolved by Punjab’s saints and poets.

‘Pakistan Punjabi Adbi Board, the oldest independent cultural body, has been at the forefront of struggle to get the linguistic rights of the Punjabi language restored. The Board has to its credit around two hundred publications of classical and contemporary literature. The Board plans to celebrate International Mother Language Day by organizing a day long cultural programme and a big rally on Feb, 21, 2015 from Nasir Bag to the Punjab Assembly with the demand that the mother language/Punjabi be introduced immediately at primary level so that the students get their early education in their mother language as is universally emphasized by the educationists and the UNO.

‘The Board alone cannot organize the event with its meager resources. It therefore appeals to all, individuals and entities, concerned with the linguistic and cultural rights of the people, for financial help and support. More than ten thousand people are expected to participate in the day long programme and the rally. The estimated budget is around Rupee 3 millions. Your support and cooperation will be highly appreciated.’

Amjad Saleem Minhas (Publisher), Coordinator
Parveen Malik (Author), Secretary
Cell: 0300 4117262 & 0322 4830965
Mother Language Day Celebrations Committee
Cell: 0333 4051741
Or
Send an email message to Amjad Saleem Minhas
sanjhpk@yahoo.com
.
.

‘Children of Peshawar’ a poem by Ashok K. Bhargava 

pashawar

Muzzled flowers
Bullet ridden walls
Blood soaked books
Ask us –
What is this barbaric devastation?
We won’t live for it

Dec 18, 2014
..

Sign this petition
candle-lights
Separate Religion from State
Declare Pakistan to be a Secular Democracy

Support this action
awp-logo
Public Meeting in Rawalpindi
Organizing society against the fascist onslaught

.
.

‘“Brand Malala”: Western exploitation of a schoolgirl’ by Carol Anne Grayson

‘I think she is a very convenient person for us to really like. She’s the kind of Muslim girl that we want to show we like because we want to see them go to school. But in Pakistan, most girls do go to school.’ Says Birmingham poet Benjamin Zephaniah who was voted third in a BBC poll of the nation’s favourite poets, behind TS Eliot and John Donne (birminghampost.co.uk).  
As well, Malala helps US-NATO soldiers to believe that they are fighting for a ‘noble cause’ as opposed to Afghanistan’s riches and world colonization; and, it helps Pakistan’s ‘civil society’, whose salaries come from US/NATO-supported funding agencies, to justify their inaction both against US drone attacks and Taliban. Uddari.

.

As Malala Yousafzai has told the media, that second when she was shot by the Taliban in Pakistan changed her life, (it is also changing the lives of others too), Malala has become a very marketable western commodity. My issue is not with Malala, I support and respect her wish of education for all, however (and it shames me to say this being British) I doubt she fully realizes the extent to which she is being exploited by her new “mentors” in the UK.

There is an element of risk to all now living in Pakistan since the US led War on Terror brought internal conflict to the region but there is only special treatment for some of those affected. Why not fly out every child harmed by US drones to the west for the most up to date medical care, there are plenty for wellwishers to assist.

Despite some victims trying to speak out on drones, for the most part we don’t even know their names, let alone details of injuries inflicted upon them. There are double standards on how terrorism is reported. Taliban terrorism is used to propel the “good west versus bad east” narrative in the media whilst US state terrorism is served up as “collateral damage” and is more likely to get buried along with its victims. All violence must be condemned.

Since the shooting of Malala, western politicians and media alike have seized upon a very profitable “alliance” with the young Pakistani schoolgirl. She fits comfortably into the well- worn narrative of “rescuing” women from the east. Let’s face it an entire war was waged according to some to “save” Afghanistan’s females from the Taliban. (Let’s hope Malala’s story will not be used to keep occupation going a little longer). What press usually fail to mention however is how Britain and its allies are failing miserably on “gender justice” back home.

Exploitation of women whether emotionally, physically, financially is so ingrained in our society and institutions that I am not even sure whether some men realize their actions. The old saying comes to mind… “in the valley of the blind, the one eyed ‘man’ is king”! Former Prime Minister, Gordon Brown, Malala’s avid supporter, fits that description. He is known as a misogynist by his former work colleagues and to human rights campaigners for his refusal to address the plight of widows whose husbands were unlawfully killed by the state see my earlier story http://activist1.wordpress.com/2013/07/25/malala-becomes-poster-girl-of-western-government-double-standards-on-gender-justice/

How many men do you see studying gender to work with women for greater equality though it would benefit society for more males to do so. Division of labour need not be problematic if given the same value for both sexes. The one man on my gender course at university was a young Pashtun man who was determined in his aim to improve the situation of women in the Tribal Areas of Pakistan whilst at the same time respecting the culture.

The special treatment of Malala is highlighting divisions in many ways. Week in week out, when I peruse the British press, we are subjected to articles about asylum seekers “ripping off” the UK. These stories show scant regard for torture victims coming to Britain that often end up being held in detention centres or virtually penniless in the community living on vouchers with limited access to health care. Yet one young lady is flown in to the UK and provided with the best possible care at the Queen Elizabeth Hospital, Birmingham appearing to bypass the hurdles faced by many. It would seem that there is something of a two tier system of care going on here and it is understandable that this will raise questions as to how we define a “deserving” case. I have met many juvenile survivors of torture, outspoken activists on human rights so what makes one person more deserving than another?

The commodification of Malala appears to have started at the time her father volunteered his daughter to the BBC to document life at school under the Taliban (this was before she was shot on a bus). She is seen on film at a younger age going to school and participating in lessons with her peers.

Media stories report that her father Ziauddin owns “for profit” schools which just happen to be high on the agenda of Gordon Brown, global envoy for education at the UN (again documented in my earlier article. One wonders why then, given that both Ziauddin and the BBC are so quick to warn of the dangers of the Taliban, they would put a child in the line of fire (albeit her identity thinly disguised) to write her diary for public consumption.

With regard to the question of another agenda, artist Jonathan Rao who painted the portrait of Malala that hangs in the National Gallery admits to his concerns in the Independent newspaper and states:-

 “I guess I was worried that she was probably a pawn in a bigger game and was being unduly influenced by the people around her.”

The Independent points out that:-

Those people include Edelman, the global PR firm that manages Malala alongside its work for clients that include Microsoft and Starbucks. Jamie Lundie, an impeccably connected senior executive for the firm and former speechwriter for Paddy Ashdown when he was the Lib Dem leader, leads a team of five who work with Malala on a pro bono basis.

http://www.independent.co.uk/news/world/politics/the-making-of-malala-yousafzai-shot-by-the-taliban-for-going-to-school-and-now-in-the-frame-for-nobel-peace-prize-8862588.html

During a BBC documentary this week, Malala’s former friends are shown in Swat valley, Pakistan continuing their education. However there is fear among children in the region. Fox news reports the following words from school principle Selma Naz:-

“We have had threats, there are so many problems. It is much more dangerous for us after Malala’s shooting and all the attention that she is getting,” said Naz. “The Taliban are very dangerous. They have gone from Swat, but still they have a presence here. It is hidden, but it is here. We all have fear in our hearts.”

What is disturbing also is that we are told in the film which area of Birmingham Malala now goes to school, careless words given threats to target her once again repeated from Taliban. Can we assume she will not be targeted in UK?

Safety is pushed aside for “brand Malala”. There is Malala the book, Malala the film, Malala the award nominee, Malala the portrait, with the schoolgirl being skilfully marketed by Edelman, the world’s biggest PR company. Wavering a fee will no doubt be compensated by the value of the publicity she will bring to the company. I wonder, how many people can name the other girls injured when Malala was shot? What quality of care and support did they receive? Are they represented by PR companies?

All this stage management behind the scenes strikes me as far removed from the image portrayed on our screens of a simple, very bright girl, with a love for school standing up for her rights. We are now into the dangerous cult of celebrity. To ease the entry into western homes via multimedia, we are told Malala likes pop star Justin Bieber, is championed by actor and UN ambassador Angelina Jolie and what transition would be complete without the obligatory photo with a smiling David Beckham. With the “A” listers behind her, Malala’s future looks rosy. How different to the many women that have been harmed in Britain and received no such support.

It is fascinating to see the establishment prizes Malala is collecting including “Pride of Britain”. Will we see her projected from Quilliam next, sat beside former English Defence League (EDL) leader Tommy Robinson. Even to Tommy, she must surely be the acceptable face of Islam. Then of course we are gearing up for the Nobel Peace Prize with Malala a firm favourite to take the award. Putin’s heart must be sinking with Malala predicted to follow in the footsteps of champion of drones, supporter of targeted killings, President Barack Obama.

I can’t help but think of another Nobel nominee two decades ago, one Rigoberta Menchu. Like Malala she was thrust into the limelight, pressurised by others. She also wrote a book and appears to have been so eager to fit the expected narrative that she is alleged to have altered facts to project her cause, that of Quiche people in Guatemala. Ten years after the Nobel she was mired in controversy, though allowed to keep her prize. I quote a newspaper story in the New York Times  December 15th 1998:-

In the autobiography ”I, Rigoberta Menchu,” first published in Spanish in 1983 at the height of Guatemala’s brutal civil war, Ms. Menchu, now 39, tells a wrenching tale of violence, destruction, misery and exploitation as moving and disturbing as a Victor Hugo novel. So powerful was the book’s impact that it immediately transformed her into a celebrated and much-sought-after human rights campaigner and paved the way for her being awarded the Nobel Prize.

Key details of that story, though, are untrue, according to a new book written by an American anthropologist, ”Rigoberta Menchu and the Story of All Poor Guatemalans.” Based on nearly a decade of interviews with more than 120 people and archival research, the anthropologist, David Stoll, concludes that Ms. Menchu’s book ”cannot be the eyewitness account it purports to be” because the Nobel laureate repeatedly describes ”experiences she never had herself.”

http://www.nytimes.com/1998/12/15/world/tarnished-laureate-a-special-report-nobel-winner-finds-her-story-challenged.html?scp=7&sq=rigoberta%20menchu&st=cse&pagewanted=1

Malala is a bright, articulate young woman. She comes across as caring and committed and has great potential to make a difference in this world finding her own route. She is not in the UK to boost careers or further the bank balance of those in the media. Those who claim to support gender justice should ask themselves why it is that some cases are projected into the media whilst thousands of other cases are suppressed by government including by one of the same politicians so supportive to Malala.

I recall one campaigner harmed by the state writing to Gordon Brown on his deathbed requesting a meeting in a last ditch attempt to obtain gender justice for widows left behind. The BBC spoke highly of this activist, noted how he “died a disappointed man” ignored by Gordon Brown. Such requests were repeated by others many times.

The support people receive after trauma makes a significant difference to how they recover and move forward in life. Malala has been surrounded by care, offered opportunities and her story given immense media coverage. That does not happen for most women. Many go unheard no matter how vocal they may be or what risks they take, they simply don’t fit in to a popular narrative, especially if victims of the state.

Malala should not be used as a diversion to distract away from other women that have been fighting in British courts for years to highlight injustice and the wrongdoing of government. This does not help the cause of any woman while one is exploited and others are being suppressed!

As an intelligent young role model, I don’t imagine Malala would want this. I would think all she wants to do is knuckle down and get on with her education and hopefully will be allowed to do so in peace.

Carol Anne Grayson is an independent writer/researcher on global health/human rights and is Executive Producer of the Oscar nominated, Incident in New Baghdad.  She is a Registered Mental Nurse with a Masters in Gender Culture and Development. Carol was awarded the ESRC, Michael Young Prize for Research 2009, and the COTT ‘Action = Life’ Human Rights Award’ for “upholding truth and justice”.

Original with images: http://activist1.wordpress.com/2013/10/09/brand-malala-western-exploitation-of-a-schoolgirl/

Related content on Uddari
‘The Jolly Trinity’ by Fauzia Rafique
.
.

Online TV on Labour Issues launched in Pakistan

October 24, 2012: Labour Watch Pakistan, launched first ever online TV today on labour issues – labourwatch.tv, produced by the Child Rights Legal Centre and the Solidarity Center.

The online TV will provide viewers exclusive access to selected quality productions and a platform for quick learning, sharing and discussing labour issues in Pakistan. Labour Watch Pakistan, has also started an educational series in which labour experts will be sharing their expertise and knowledge on the problems facing workers in Pakistan.

More than 100 selected productions including documentaries, songs, educational shows, messages and special reports are available on labourwatch.tv on subjects such as child labour, working women, unions, poverty, privatization, human trafficking, working conditions and wages. The portal will be regularly updated for the convenience of the readers-viewers.

Labour Watch Pakistan values and acknowledges the vital role of Pakistani electronic media in highlighting the problems of workers and dedicates this initiative to all the journalists who devote their time and energies in an effort to bring some respite to the repressed and downtrodden fellow workers of their country.

Reported by: Labour Watch Pakistan at http://labourwatchpakistan.com/?p=10654

uddari@live.ca
.
.